Recensie

Recensie Media

PlayStation Classic geeft weinig speelplezier

Spelcomputer Veel gamebedrijven komen met kleine versies van hun oude verkoophits. Maar waar veel games tijdloos blijken, doen de spellen op de PlayStation Classic gedateerd aan.

De PlayStation Classic.

Zou Nintendo twee jaar geleden hebben geweten dat ze met de mini-heruitgave van haar klassieke NES-spelcomputer het startschot gaf voor een wedloop op nostalgische hardware?

Het ene na het andere gamebedrijf komt nu met kleine versies van hun oude verkoophits: dit jaar de Commodore 64, volgend jaar Sega’s Mega Drive, en zelfs Atari is wakker geworden.

Lees ook: De terugkeer van de Commodore 64.

Ook Sony zag kans om te verdienen aan het roemrijke verleden. Het bedrijf zette deze maand de PlayStation Classic in de markt, een stuk PlayStation-vormig plastic dat dient als behuizing voor wat gratis software en een twintigtal games uit de jaren negentig.

Maar Nintendo heeft een luxe die anderen niet hebben: de NES-spellen zijn vrij tijdloos. Super Mario Bros. is simpel, gemakkelijk te begrijpen en het heeft een tweedimensionaal grafisch ontwerp dat goed met de tijd meegaat.

De PlayStation dateert echter uit het begin van het huidige gametijdperk, toen gamemakers worstelden met nieuwe driedimensionale technologie en op zoek moesten naar oplossingen voor basale problemen. Hoewel de spellen dus jonger zijn dan die op de mini-NES, voelen ze ouder. Het helpt ook niet dat Sony weinig doet om de lage beeldresolutie te verdoezelen: alles ziet er korrelig uit.

Karige selectie games

De piepkleine spelcomputer wordt daarbij alleen voorzien van replica’s van de allereerste PlayStation-controllers, niet de latere edities die de gamer met joysticks van meer beweegrichtingen voorzag. Vier pijltjesknoppen zijn prima als je in twee dimensies werkt, maar games als de klassieke tactische schietgame Rainbow Six vragen om meer mogelijkheden.

Lees ook: De Nintendo Classic Mini is voor het hele gezin. ‘Nog één potje, papa’.

Sony heeft gekozen voor een karige selectie games. Spelers moeten het doen met een klein aantal beroemdheden zoals Grand Theft Auto en Tekken 3, naast een reeks vergeten games uit het vroege PlayStation-tijdperk. Je kan geen spellen toevoegen, dus wil je meer, dan zal je je moeten richten tot de hackers die de spelcomputer al in de eerste week gekraakt hebben.

Wat blijft er dan over? Een mini-spelcomputer die niet heel veel hedendaags speelplezier biedt, maar wel een interessant tijdsdocument levert uit de vroege PlayStation-jaren. Je ziet waar de makers worstelden met de driedimensionale ruimte. Zonder het onhandige Revelations: Persona (1996) en haar onoverzichtelijke levels hadden we het stijlvolle Persona 5 (2016) nooit gehad. Dat is ook wel iets waard - maar honderd euro is net iets te veel.