Albumoverzicht: warme herinnering aan David Bowie, de immer spinnende motor van Bruut!

Recensies Wat moet je luisteren? De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week.

  • ●●●●

    David Bowie: Glastonbury 2000 (live)

    David BowiePop: ‘Deze had ik net geschreven toen ik hier in 1971 voor het eerst speelde.” David Bowie introduceert ‘Changes’ en het publiek op het grootste en oudste festival van Engeland wordt wild. Een praatgrage Bowie verscheen in 2000 op Glastonbury met een royale greep uit zijn muzikale verworvenheden van de tussenliggende 29 jaar. „Ik voel liefde in deze zaal!” vergiste hij zich opzettelijk in de locatie. Bowie schiep een intieme sfeer onder de meer dan 60.000 festivalgangers rond de Pyramid Stage. Met een bewonderenswaardige souplesse schakelt hij tussen oude nummers als ‘Life on Mars?’ en het toen nog recente ‘Little Wonder’. ‘Absolute Beginners’ kondigt hij aan als zijn favoriete nummer uit de eighties. Zijn uitmuntende band schakelt moeiteloos van het subtiel georkestreerde ‘Ashes to Ashes’ naar de razende rock van ‘Rebel Rebel’. De slepende funk van ‘Fame’ en het met treingeluiden ingeleide ‘Station to Station’ illustreren hoe Bowie zich telkens bleef vernieuwen, inclusief ‘Hallo Spaceboy’ dat terugkeert naar het ruimtevaartthema van het hier afwezige ‘Space Oddity’. Een warme herinnering aan een meesterperformer.Jan Vollaard

  • ●●●●●

    The 1975: A Brief Inquiry Into Online Relationships

    The 1975Pop: Het derde album van The 1975 uit Manchester werd door sommigen vergeleken met OK Computer (1997) van Radiohead, dat beroemd werd om zijn integratie van progrock, elektronica en indierock. A Brief Inquiry Into Online Relationships van The 1975 heeft een vergelijkbare ambitie: ieder nummer vertegenwoordigt een andere hedendaagse muziekstijl, van door autotune gekleurde hiphop tot venijnige gitaarrock en vervreemdende elektronica. In elk genre schrijft The 1975 een deugdelijke popmelodie; welk kostuum deze band ook aantrekt, het past.‘How To Draw/Petrichor’ is bijzonder, dankzij de statisch knetterende elektronica die door een lege ruimte lijkt te kaatsen. ‘Love It If We Made It’ en ‘Give Yourself A Try’ zijn flitsende rocksongs. Maar dan blijken zowel ‘Sincerity Is Scary’ als ‘Mine’ te worden ontsierd door een ‘We Are The World’-achtig kinderkoor, en enkele andere door opzichtig autotune-effecten, of een grove modulatie (‘What about us’). The 1975 heeft zich vertild. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Ice Cube: Everythang’s Corrupt

    Ice CubeHiphop: Hoewel er de afgelopen tijd diverse artiesten hun afkeer tegen de huidige president van Amerika uitten in hun muziek, is er één systeemschopper die acht jaar niets van zich liet horen op muzikaal vlak. Westkust-veteraan Ice Cube gaat nu met twee gestrekte benen in op alles wat hem niet bevalt. Cube kan niet tegen de mate van harddrugsgebruik in Amerika, Donald Trump en zijn supporters krijgen een veeg uit de pan en politieagenten die hun werk goed doen moeten collega’s die de penning misbruiken volgens hem op de vingers tikken.Ice Cube is geen rapper van hippe termen of vernieuwende flows; de boodschap staat boven alles. Ondanks dat de mix soms vrij gaar klinkt, is Everythangs Corrupt het beste album uit de tweede helft van zijn dertigjarige carrière. Hij mist soms de finesse, maar heeft nog hetzelfde militante vuur als in de jaren negentig. Bowie van Loon

  • ●●●●

    Bruut!: V

    Bruut!Jazz: Branie en pit. Dat bracht het viertal Bruut!, een in 2012 debuterend bandje rondom saxofonist Maarten Hogenhuis, dat afrekende met ‘oudemannetjesjazz’ en inzette op vintage-hip met een randje. Van surfy jazz, warmbloedige boogaloo tot aan de Hammond hangende grooves die eenmaal op stoom gierend door de bocht ging met bijbehorende rookwolken. En ook op latere albums werd goed geluisterd naar souljazz uit de jaren zeventig, dansbaar en losjes op een immer ritmisch spinnende motor.Op het inmiddels vijfde album V is dat recept stevig op herhaling. De onbevangenheid is er af, het speelplezier zeker niet. V is volvet en tintelend strijdlustig. Bruut! weet inmiddels wat het moet doen om in razend tempo de temperatuur te doen stijgen. Daartussen valt dan juist een ingetogen stuk met filmische allure als ‘Bud’ op, waarin de saxofoon ver draagt op aanzwengelende orgelakkoorden.

    Start tournee 12/12, zie: bruutmusic.com

    Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Deena Abdelwahed: Khonnar

    Deena AbdelwahedDance: Deena Abdelwahed mixt Arabische en elektronische muziek niet; ze heeft beide stijlen geïntegreerd in haar DNA. Ze groeide op in een expat-community in Qatar en verhuisde naar Tunesië om te studeren waar ze een clubnacht begon in Tunis. Zo ontdekte ze footwork uit Chicago, maar ook techno, noise en drum ‘n bass hoor je in haar staccato dreigende clubmuziek. Haar Tunesische invloeden vertaalt ze in instrumenten van nu op haar debuutalbum Khonnar: met software gemaakte synthesizerlijnen klinken als een Oosters blaasinstrument (‘Saratan’). Maar je hoort ook het gesis, knetterende electronica en white noise (‘A Scream in The Conscious Minds’), de galmende trance-synthesizers ‘(Abdahab’) en hamerende machinale beats (‘5/5’, ‘Fdiha’) die passen bij experimentele clubmuziek.Ze agendeert onderwerpen als homohaat en genderongelijkheid. Dreigend klinkt haar zang, in mineur op Saratan over gegrom, broeierig op Fdiha en op Al Hobb Al Mouharreb Abdelwahed zingt ze verhalend over een groove van een mysterieus pulserende bassynth. Ze sleept je mee, ook als je het niet begrijpt. Tegelijkertijd steekt ze in ‘Tawa’, de Arabische versie van Bollywoodmuziek, de draak met hoe wij in het westen de Arabische wereld zien. Khonnar is een album vol confronterende clubmuziek die je richting dansvloer dwingt.

    Live: 14/12 Klankvorm, Rotterdam

    Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Laibach: The Sound of Music

    LaibachPop: Het is hilarisch en niet geheel onverwacht, hoe de Sloveense band Laibach de soundtrack van de brave familiefilm The Sound of Music naar zich toetrekt. Eerder vertolkte Laibach het complete Let It Be-album van The Beatles en ook Bach’s Kunst der Fuge kreeg een makeover. Op tournee in Noord-Korea ondervonden de bandleden hoe populair The Sound of Music daar al een halve eeuw is, als een van de weinige westerse muziekuitingen die van overheidswege toegestaan is. Laibach behandelt de muziek van Rodgers & Hammerstein met liefde, van de beroemde openingszin „the hills are alive with music” tot het met kinderkoor vertolkte ‘The Lonely Goatherd’.De zware stemmen en de donkerekeldersound van de band die aan de wieg stond van het gothic-genre geven de ooit zo luchtige muziek een nieuwe zwaarte, die des te grimmiger wordt naarmate Laibach verwijzingen naar het repressieve regime van Noord-Korea laat doorschemeren. Een versie van het volkslied ‘Arirang’ kan worden beschouwd als een verkapt protest tegen de manier waarop Noord- en Zuid-Korea uit elkaar werden getrokken. Jan Vollaard

  • Correctie (12-12-18): In een eerdere versie stond bij het album ‘The Sound of Music’ van Laibach een beoordeling van twee ballen, het moeten er drie zijn. Dat is gecorrigeerd.