Nieuw-Zeeland worstelt met avocadosucces

Nieuw-Zeeland Avocado’s worden een steeds belangrijker exportproduct voor Nieuw-Zeeland. Maar ambitieuze groeiplannen stuiten op een tekort aan plukkers.

Belangenorganisatie New Zealand Avocado mikt op een verdrievoudiging van de hectaren vol avocado’s.
Belangenorganisatie New Zealand Avocado mikt op een verdrievoudiging van de hectaren vol avocado’s. Foto Bayleys

‘Een avocadoboom kopen?” vraagt de verkoper bij het tuincentrum even buiten Auckland. „Onmogelijk. Ik kan u wel op een wachtlijst zetten.”

Het is traditie in Nieuw-Zeeland: jaarlijks is er in juli en begin augustus een tekort aan avocado’s en avocadobomen. Ze zijn wereldwijd zo populair dat aan het eind van de Nieuw-Zeelandse winter de prijs flink stijgt. Bomen zijn niet te krijgen, en de vrucht zelf kostte deze zomer op de reguliere markt tot soms wel 7 euro.

Met het tekort komen ook de diefstallen. Dit jaar waren dat er zo veel dat boeren elektrische hekken en veiligheidscamera’s gingen plaatsen. Dat leidde weer tot kritiek: kinderen konden zich verwonden aan die hekken. Die discussie is inmiddels beslecht: er komen meer hekken en de politie is alerter op avocadodiefstal, vertelt Jen Scoular, topvrouw van belangenorganisatie New Zealand Avocado. Elke avocadoboer in Nieuw-Zeeland is bij deze organisatie aangesloten, noodzakelijk voor kwaliteitskeurmerk en export.

Chai latte en toast met avocado

Avocadoboer Dave Flett zucht wanneer hem naar de diefstallen wordt gevraagd. „Zodra er schaarste is, nemen de diefstallen toe omdat avocado’s dan veel opleveren op de zwarte markt.” Zijn relatief kleine gaard – een van de vele in de Bay of Plenty – meet ruim vier hectare. Een bewaker duikt direct op iedereen af die het terrein betreedt. Het toont de wat overspannen sfeer – en dan was Flett nog een van de weinigen die na herhaalde verzoeken aan Avocado New Zealand een ‘vreemdeling’ wilde toelaten.

Dat avocadodiefstal en -tekorten weer groter waren dan vorig jaar, is te danken aan de populariteit van de vrucht, met name onder millennials. Wie door Auckland loopt, ziet volop prijzige cafés die chai latte en avocado met toast aanbieden. Ook de export is flink toegenomen. Sinds dit jaar mogen Nieuw-Zeelandse avocado’s China in. Ook gaan er bomen naar Azië.

Volgens Jen Scoular is dat niet de enige verklaring voor het bomentekort. „Steeds meer veeboeren stappen op avocadoplantages over”, zegt ze. Daar is veel geld mee te verdienen, meer dan met de export van zuivel. Een avocadogaard is bovendien minder werk dan een veehouderij.

Flett legt uit dat je met het oogsttijdstip kunt spelen. „Een avocado gaat pas rijpen als hij geplukt is, en je kunt ze zes maanden aan de boom laten hangen. Je kunt plukken van begin augustus tot in februari, dat laat je afhangen van de markt. Bij schaarste pluk je meer. Is er genoeg, dan laat je ze nog even hangen.” Hij oogst de meeste avocado’s in december. Dan is het seizoen in Australië voorbij en kan hij zijn avocado’s daar voor goede prijzen kwijt.

China

Kiwi’s zijn nog steeds Nieuw-Zeelands belangrijkste exportproduct, maar de avocado rukt op. Van alle Nieuw-Zeelandse avocado’s gaat nu 80 procent naar Australië en Azië, vertelt Plett. Vooral de opening van de Chinese markt biedt perspectief.

Daartoe toegang krijgen was „ingewikkeld”, vertelt Scoular. „Je moet aan veel handelsvoorwaarden voldoen en het overleg moest op regeringsniveau plaatsvinden. Wij vrezen voor plantenziektes en verstoring van het ecologisch evenwicht wanneer we uien uit China importeren. Omgekeerd zijn ze in China ook streng bij import van planten uit angst voor onbekende ziektes.”

Inmiddels zijn er 1.350 avocadoboeren in Nieuw-Zeeland, die samen 4.000 hectare bebouwen en daarmee goed zijn voor 198 miljoen Nieuw-Zeelandse dollar (bijna 120 miljoen euro). New Zealand Avocado mikt voor 2023 op een verdrievoudiging van de hectaren.

Nieuw-Zeeland is blij met het exportsucces, en de regering ondersteunt het graag. Daarom opende premier Jacinda Ardern eerder dit jaar een groots opgezette conferentie over avocado’s in Nieuw-Zeeland, en reisde vicepremier Winston Peters vorige maand nog naar Thailand om daar een avocadoconferentie te openen. Thailand is de belangrijkste Aziatische exportmarkt voor de Nieuw-Zeelandse avocado.

De vraag is of Nieuw-Zeeland de beoogde groei aankan. De teelt is het probleem niet, de oogst wel. „Het probleem bij kiwi’s is groter”, zegt Scoular, „maar ook voor avocado’s geldt dat we afhankelijker worden van plukkers uit het buitenland.” Het verantwoordelijke ministerie kondigde dit voorjaar al tijdelijke visa aan voor plukkers uit het buitenland, omdat er overal in het land te weinig waren voor de oogst.

Migranten

Ironisch genoeg zijn juist migranten, vooral die uit Azië, vicepremier Peters een doorn in het oog. Hij is voorman van New Zealand First – een soort Leefbaar Nieuw-Zeeland – dat beperking van de immigratie als speerpunt heeft. Dit najaar kwam Peters daarom met een voorstel dat The New Zealand Herald samenvatte onder de kop ‘Love us or leave us’.

De portee: wie het land in wil, moet Nieuw-Zeelandse waarden omarmen als vrijheid van godsdienst, de rechtsstaat en gendergelijkheid. Wie als niet-christen naar Nieuw-Zeeland komt, moet extra op zijn tellen passen. The New Zealand Herald citeerde een partijgenoot van Peters: „Die flauwekul die ze overzees hebben, waar mensen het land binnenkomen om rotzooi te trappen, dat gaat hier niet gebeuren.”

Peters afkeer is grotendeels gebaseerd op de verandering door migratie in Nieuw-Zeelandse steden. In Auckland, de grootste stad van Nieuw-Zeeland, is bijna een kwart van de bevolking Aziaat. Vooral de Chinezen doen er assertief zaken: ze kopen grond, huizen en bedrijven.

Terwijl Peters hen buiten de deur wil houden om ‘de identiteit van Nieuw-Zeeland’ te behouden, zijn de Aziaten in feite hard nodig om de economie te laten groeien. Anders wordt het nog moeilijk de opbrengst van de Nieuw-Zeelandse avocado in 2023 te verdrievoudigen.

Correctie 10/12: In een eerdere versie van dit artikel werd Jen Scoular een ‘topman’ genoemd. Ze is een vrouw.

    • Toef Jaeger