Recensie

Recensie Muziek

Tomeloze inzet bij Britse branieband Shame

Shame werd begin dit jaar getipt als de band die de ingeslapen Britse rockscene uit het slop moest trekken.

De Britse band Shame bij een eerder optreden op Eurosonic 2017.
De Britse band Shame bij een eerder optreden op Eurosonic 2017. Foto Andreas Terlaak

Branie en opwinding zijn belangrijke ingrediënten voor elke nieuwe rocksensatie. Zanger Charlie Steen en zijn band Shame voldoen aan de voorwaarden. Steen betreedt het podium in een flodderig wit kostuum en gaat meteen de confrontatie met het publiek aan. Kom op, kom hier, kom springen op mijn muziek, zegt hij met handgebaren. En dan barst het los: een denderende trein van nietsontziende gitaarmuziek met schorre zang van een eersteklas publieksmenner.

Shame uit Zuid-Londen werd begin dit jaar getipt als de band die de ingeslapen Britse rockscene uit het slop moest trekken. Hun muziek houdt het midden tussen punk en Britpop, met simpele akkoordenschema’s en stuwende ritmes. Debuutalbum Songs of Praise vangt de opwinding van hun muziek in kleine porties, geïnspireerd door The Fall in Charlie Steens zelfverzekerde zegzangteksten. Hij is een provocateur die op de Franse tv verscheen in een T-shirt met het opschrift “Je suis Calais” en die Brexit hekelde met een ironische liefdeslied voor Theresa May.

In Paradiso hanteerde Shame de tactiek van de verschroeide aarde, met punksongs die elkaar in razende vaart opvolgden en een bassist die het hele podium als zijn speelveld gebruikte. Josh Finerty wierp zich al bassend en koprollend zo keihard ter aarde dat er een element van masochisme bij leek te zitten. Steen toonde zich zo bedreven in het crowdsurfen dat hij cruciale tekstregels als „My voice ain’t the best you’ve heard” op handen gedragen, liggend op zijn rug kon uitschreeuwen.

Zelfs bij een optreden van nauwelijks meer dan een uur wraakte het Shame dat hun nummers nogal eenvormig zijn. De afwijkende, langzame groove van ‘The Lick’ sprong eruit als een moment waarop de band muzikale expansie zocht. ‘Britain’s most exciting new band’ waren ze vooral om de tomeloze inzet.