Recensie

Jarig Doornroosje wil iets nieuws laten horen

Jubilerend poppodium

Het jubilerende, ooit door hippies opgezette podium Doornroosje in Nijmegen liet de verhalen van tóen liggen en bracht vooral vernieuwende muziek.

Tshegue trad op in het jarige Doornroosje in Nijmegen.
Tshegue trad op in het jarige Doornroosje in Nijmegen. Foto Merlin Daleman

Acht jaar geleden vierde Doornroosje haar veertigste verjaardag. Nu was het Nijmeegse podium al toe aan zijn vijftigste. Dat was een foutje. Uit de archieven bleek dat de hippies in Nijmegen zich al in 1968 onder de naam van de schone slaapster verenigden om culturele activiteiten te organiseren. In hetzelfde roemruchte jaar dus als het Amsterdamse Paradiso. Dat vierde zijn jubileum dit jaar groots. Doornroosje deed het dit weekend met minder bombarie, maar wel met een veelbelovend festival.

Tijdens Upon the My-O-My was de blik vooruit gericht. De verhalen over de hippies die een concert van Pink Floyd in een financieel fiasco lieten ontaarden, over de creatieve drang en het drugsgebruik in de Nijmeegse linkse scene, of over de acceptatie van dance; ze werden acht jaar geleden al verteld. Dus focuste Doornroosje zich volledig op vernieuwende muziek, waar grenzen geen barrières zijn, maar ontmoetingsplaatsen.

Het begon zaterdag echter met een domper. Trombonist Ryan Porter zou het mini-festival openen met onder anderen Kamasi Washington, maar annuleerde wegens gezondheidsklachten. Daarmee was de jazz verdwenen, maar het experiment niet. In plaats daarvan opende Klimaforandringer, een Deense band die zich in een geheel eigen universum bevindt. Op twee drumstellen speelden ze Afrikaanse polyritmes, maar putten ook uit Europese folkmuziek. Klonk het ene nummer nog als Toearegrock, het volgende was epische vikingrock op autotune. Rommelig ja, saai nooit.

Headliner bij het 50-jarige Doornroosje: Motorpsycho.

Foto Merlin Daleman

De headliner was Motorpsycho. De rockers mochten maar liefst ruim twee uur spelen. Het was het soort show dat perfect past in de grote zaal op de nieuwe locatie. Het oude ‘Roosje’ was een schoolgebouw op de Groenewoudseweg dat in 1970 werd betrokken als ‘Kreatief Aktiviteiten Sentrum’. De lagen graffiti konden al jaren niet meer verhullen dat het volledig was uitgewoond. Het was er intiem, gezellig en vol herinneringen, maar het was ook een donker hol. In 2014 betrok de organisatie een modern popgebouw naast het station dat weinig aan intimiteit inboette.

Motorpsycho zette een strakke hardrockshow neer, maar de band die geroemd wordt om inventiviteit hield het relatief veilig. Dan ging het er in het café broeieriger aan toe met Nijmegens eigen tropische discoband Thaïti. Interessanter nog was Wwwater. Tussen een knoppendraaier en een drummer zong de Vlaamse Charlotte Adigéry haar ziel uit haar lijf. De bassen diep, de beats hard, haar stem soms ijzig hoog. De band verdiende betere liedjes maar ook meer publiek.

Omar Souleyman

Foto Merlin Daleman

Er was meer goeds uit België te horen. Het trio Dans Dans improviseerde vernuftig rond elk genre dat het tegenkwam met drie elkaar feillos aanvoelende muzikanten. Maar liever nog keek Upon the My-O-My verder over de landsgrenzen. Omar Souleyman liet met zijn beproefde Syrische bruiloftshouse een cirkeldans ontstaan. Ammar 808 combineerde Noord-Afrikaanse muziek met liefde voor de drumcomputer.

En het Frans-Congolese Tshegue raasde onder leiding van de zangeres Faty Sy Savanet langs een Congolese versie van punk, rock en elektronische muziek.

    • Leendert van der Valk