‘We zijn niet van sparen en dat soort getut’

Spitsuur Toen televisiemakers Wilfred Evers (48) en Marieke Slinkert (47) naar een groot huis in Durgerdam verhuisden, ontstond opeens de wens om kinderen te krijgen. „Het was alsof ze al een beetje op de deur klopten.”

Wilfred: „Om half zeven komen de kinderen bij ons in bed. Dat vinden we heel gezellig, dat kan ook enorm uitlopen.” Marieke: „De juf had tegen Madelief gezegd: ‘Je moet tegen je moeder zeggen dat ze de klok wat naar voren zet.’ Haha.” Foto David Galjaard

Wilfred: „In 2004 kochten we ons eerste huis op deze dijk. Hiervoor woonden we in de Amsterdamse wijk Oud-Zuid op een etage. We fietsten veel rond in de omgeving. We hadden altijd al een grote liefde voor Durgerdam, maar er kwam hier nooit wat vrij.”

Marieke: „Er wordt hier nog heel veel onderhands verkocht.”

Wilfred: „Op een dag moest ik filmen hier even verderop. Het winterlicht was zo mooi en ik moest uitwijken voor een tegenligger. Ik stopte voor een huis en dacht: als dit nou eens te koop komt. De week daarop was het zover.”

Marieke: „Dat was echt bizar. Ik heb toen een bod gedaan zonder dat jij het had gezien. We moesten het totaal verbouwen.”

Wilfred: „Vier jaar geleden zijn we verhuisd op dezelfde dijk. Als de wind hier op de serre stond en het regende hard, hadden we vijfentwintig pannen nodig om het water op te vangen.”

Marieke: „Het eerste jaar vonden we dat nog grappig. De huizen hebben hier allemaal veel te lijden, weer en wind.”

Wilfred: „Elke verandering die je wilt aanbrengen is ook een enorm traject. Dit huis is een Rijksmonument, maar het is ook nog een beschermd dorpsgezicht.”

Marieke: „Voor de kinderen is het hier hartstikke leuk. ’s Zomers zie je alleen maar jongens met een handdoek en zwembroek over de steiger rennen. Als Teun twaalf is, mag hij van ons zelf een motorbootje besturen. Surfen, daar zijn ze nu mee bezig.”

Ochtendritueel

Wilfred: „Om half zeven komen de kinderen bij ons in bed. Dat vinden we heel gezellig, dat kan ook enorm uitlopen.”

Marieke: „De juf had laatst tegen Madelief gezegd: ‘Je moet tegen je moeder zeggen dat ze de klok wat naar voren zet.’ Haha.”

Wilfred: „Die band is voor ons essentieel.”

Marieke: „Als ze te laat zijn, zeg ik ook altijd: ‘Geef je moeder maar de schuld.’ Onze zoon fietst tegenwoordig zelf, die wil liever niet te laat komen. Onze dochter is meer een tuttebel, die zit dan net even in een tekening. Dan denk ik: ja, dat is ook fijn toch, dan zijn we twee minuten te laat.”

Wilfred: „Of vijf minuten, jeetje.”

Marieke: „Het eerste uurtje is even kletsen, lekker wakker worden.”

Wilfred: „En de visie op de wereld, ook heel belangrijk.”

Marieke: „Wat hebben we gedroomd, daar beginnen we altijd mee. Dat is voor hen ook fijn. Wat gaan we doen, wat vinden we leuk of spannend? Het is een moment waarop je even kan checken: waar staan ze en rijmt dat met onze plannen.”

Wilfred: „Ik vind dat je heel goed naar je kinderen moet luisteren. Zij zijn ook mens. Zelfs als je zo jong bent moet je je eigen visie leren ontwikkelen.”

Marieke: „En ook je eigen grenzen. Deze wereld geeft zo’n druk. De hele tijd wil iemand iets van je. Teun kan al zeggen als er vriendjes aan de deur komen: ‘Nee, vanmiddag wil ik even alleen zijn.’ Het is best wel fijn als je dat als kind al snapt.”

Wilfred: „Om half acht proberen we beneden te ontbijten. Ik doe de broodtrommels, Marieke het ontbijt. Daarna fiets ik rond negen uur naar de oude Boterloods verderop, daar hebben we ons kantoor.”

Marieke: „Ik breng Madelief naar school en fiets daarna ook naar de loods. Maar het hangt er ook van af of we moeten draaien. Komende tijd zitten we veel in Hilversum, bij de producent in huis. Soms zit je ook drie maanden in je eentje een documentaire te monteren, dan ben je blij dat je een afspraak buiten de deur hebt.”

Wilfred: „We hebben aan een half woord genoeg, dat vind ik heel fijn.”

Marieke: „We hoeven ook geen aparte afspraken te maken, wij kunnen gewoon tijdens het afwassen even overleggen.”

Wilfred: „De kinderen gaan in de middag naar de opvang, die is ook in het dorp.”

Marieke: „Het gebeurt hier allemaal op drie vierkante kilometer. Maandag gaat Teun trainen bij de voetbal en jij coacht. Dinsdag en woensdagmiddag zijn ze thuis, dan is een van ons er. Donderdag zijn jouw ouders hier en vrijdag komt de oppas. Per week kunnen we drie volle dagen maken en twee dagen rommelen we wat aan.”

Wilfred: „Maar ik fiets wel bijna iedere avond terug naar de loods.”

Marieke: „Dan ga ik hier zitten schrijven. We werken niet tussen half zes en half negen ’s avonds, tenzij er extreme deadlines zijn. Ik doe veel eindredactie en Wilfred veel montage.”

Wilfred: „Zij is meer van de voorkant, ik van de achterkant. Marieke is heel goed in het bedenken en creëren, maar ook in het voor elkaar krijgen. Dat is iets wat ik helemaal niet kan. Als er eenmaal iets staat, dan ben ik van de aftimmering.”

Marieke: „Zo is het ook met schilderen: hij let op de details. Ik heb daar het geduld niet voor.”

Kinderstemmetjes

Marieke: We wilden eigenlijk nooit kinderen.”

Wilfred: „We woonden net in Durgerdam, het huis was helemaal verbouwd. We hadden een wengé-vloer, achterlijk duur.

Marieke: „Een soort VT Wonen-decor.”

Wilfred: „Ineens zaten we met zijn tweeën aan deze tafel en zeiden we tegen elkaar: ‘Jeetje, het is eigenlijk ook wel een heel groot huis he? Het is ook wel heel leeg. Zou wel heel leuk zijn als hier kinderstemmetjes klinken.’”

Marieke: „Het was alsof ze al een beetje op de deur klopten.”

Wilfred: „Natuurlijk maken we ons wel eens zorgen over de financiën als freelancers. Het zijn echt pieken en dalen.”

Marieke: „Een huis verbouwen, dat vergt een enorme buffer. Maar als het uit de hand loopt, dan verkoop je de tent toch gewoon? Wij zijn niet van het alles dichttimmeren met verzekeringen, sparen, dat soort getut. We zorgen dat we alles een half jaar kunnen opvangen.”

Wilfred: „Alles moet een beetje in de flow van het moment gaan.”

    • Rolinde Hoorntje