Opinie

    • Arjen Fortuin

Verslaafd aan baan als sekstelefoniste

Zap Kelly van Binsbergen maakte een documentaire over haar werk als sekstelefoniste. De film geeft haar weinig antwoorden op haar grote levensvragen.

Kelly van Binsbergen in gesprek met een klant in Hallo met Kyoko

Goed, je kunt dus gewoon een sudoku doen als iemand je vraagt om in zijn mond te plassen. Dan leg je de krant even opzij, pak je twee grote glazen en giet je de limonade klaterend van het ene glas in het andere. Wanneer een man vraagt een vibrator bij jezelf in te brengen („Ik hoor dat je geil bent!”) verhoog je het volume van het YouTubefilmpje van een draaiende vibrator. Zelf kijk je intussen naar een beelden van een tennissende aap. Vanaf de bank kijkt je vriend toe, dekentje op de benen, poes op schoot.

Het kreunen en de geilpraat trekken in het begin de meeste aandacht in Hallo, met Kyoko (BNNVARA), een film waarin Kelly van Binsbergen (25) wil uitzoeken waarom ze maar geen afscheid kan nemen van haar bijbaan als sekstelefoniste.

Het contrast tussen de hitsigheid van de bellende mannen en haar huiselijke professionalisme zorgt voor komische effecten. Ze legt uit hoe het zaak is de mannen zo lang mogelijk aan de praat te houden. „Tien minuten trekken klaar” levert weinig op.

Hallo, met Kyoko is een documentaire zoals die de laatste jaren bij bosjes worden gemaakt: films van mensen die op zoek gaan naar een antwoord op een grote vraag in hun eigen leven. Daarbij ligt het gevaar van vervlogging op de loer. Want hoe interessant zijn persoonlijke zoektochten voor buitenstaanders? En, van de andere kant bezien, is het maken van een film de beste manier om bij jezelf bloot te leggen of en waarom je verslaafd bent aan seksbellen.

Bij Van Binsbergen (geboren in China) begint het verhaal met haar adoptie door een Zeeuws echtpaar. Haar vader dreef onder hun appartement een seksshop en haar moeder kon de drank niet goed laten staan. Kelly werd veel gepest; ze komt zelden nog in Zeeland. De moeder is al vijf jaar dood, maar het graf heeft de dochter nog nooit bezocht. „Ik weet dat ik haar in de steek heb gelaten. Dat is best wel niet OK.”

Op instigatie van regisseur Remko Geursen bezoekt ze haar vader, een tante en het graf van de moeder. Ook zien we Van Binsbergen op bezoek bij een therapeut, veelvuldig met haar vriend en met een andere vriend die haar adviseert over haar liefdesleven.

In die gesprekken gaat ze niet erg subtiel te werk. De grote vragen (aan haar vader, aan haar vriend) stelt ze plompverloren, waardoor ze weinig antwoorden krijgt. „Ik had wel wat meer reactie verwacht”, zegt ze dan. Waarbij je onwillekeurig denkt: „Jammer voor het gesprek of jammer voor de scène?” Een documentaire maken vergt meer geduld dan Van Binsbergen soms kan opbrengen.

‘Als deze documentaire klaar is, kun je weer van voren af aan beginnen’

Aan haar oprechtheid en eerlijkheid ligt het niet. Van Binsbergen laat zien hoe haar tante haar de les leest: ze heeft te weinig zelfvertrouwen en compenseert dat door te shockeren, door „een bommetje” te laten vallen. „Als deze documentaire klaar is, kun je weer van voren af aan beginnen.”

Met haar vriend loopt het mis. Hij voelt zich verwaarloosd. Na een gesprek waarin ze hun seksleven in opmerkelijk detail bespreken, maakt hij het uit. Zij, ontsteld: „Ik ben niet klaar om vrijgezel te zijn nu ik maat 42 heb” – een zin waar nogal wat tragiek in zit samengebald.

Bij die twee scènes krijg je steeds meer het idee dat Van Binsbergen een therapeutische kracht van het filmen verwachtte die er niet in zat. Zo wordt Hallo met Kyoko onbedoeld een film over de ondraaglijke leegheid van de camera. Hij is er altijd, zeker voor de generatie van Van Binsbergen, maar hij lost niets voor je op.

    • Arjen Fortuin