Opinie

Rania Youssef mag dragen wat zij wil en verdient alle steun

seksisme

Aan de ene kant van de wereld werd de Noorse Ada Hegerberg bij de uitreiking van de Gouden Bal voor de beste voetbalster ter wereld, gevraagd of ze wilde twerken, oftewel of ze met haar billen wilde draaien. Aan de andere kant van de wereld werd de Egyptische tv-ster Rania Youssef bedreigd met vijf jaar gevangenisstraf, wegens „aanzet tot losbandigheid”. Drie advocaten spanden een zaak tegen haar aan omdat ze over de rode loper van het Internationale Filmfestival van Kairo liep in een japon met een transparante rok.

Hegerberg wees de presentator direct koeltjes zijn plaats. Naderhand maakte deze zijn verontschuldigingen, hij had iets anders bedoeld dan hij zei, zijn Frans was ontoereikend en overigens was het een slechte grap, vond hij nu zelf ook. Waarop Hegerberg de zaak relativeerde: „Ik denk dat we over heel wat andere dingen kunnen praten wat seksisme betreft.” Ze vond de opmerking van de presentator niet in de haak, maar liet haar blijdschap met de Gouden Bal er niet door bederven: „Ik denk er niet meer aan.”

Maar zo kwam Rania Youssef er niet vanaf. Niet alleen hing haar gevangenisstraf boven het hoofd, ze kreeg een berg bedreigende kwaadaardigheden te verwerken en haar dochter werd zwaar geïntimideerd. Pas toen ze zowel via de sociale media als in een talkshow nederig verantwoording had afgelegd, pas toen ze had verklaard dat ze niks beledigends in de zin had gehad met haar jurk en pas toen ze de Egyptische families die ze geschoffeerd zou hebben vergiffenis had gevraagd, lieten de advocaten de aanklacht vallen.

Daarmee lijkt de kous af, maar dat is schijn. Een van de drie advocaten die de aanklacht tegen Youssef indienden is Samir Sabry. Hij heeft het consequent voorzien op vrouwen (met tot nu toe 2.700 zaken als resultaat volgens hem zelf) wier gedrag volgens hem de moraal en het imago van Egypte zouden bedreigen. En hij houdt er niet mee op.

De vrouwen die hij aanvalt, worden veroordeeld en komen doorgaans daarna alsnog vrij, doordat hun gevangenisstraf wordt omgezet in een voorwaardelijke straf. Maar de boodschap is duidelijk en bedoeld ter intimidatie: elke vrouw in Egypte dient zich te realiseren dat zij onderworpen is aan het oordeel van mannen die zich gretig bedienen van moraliserende normen die alleen voor vrouwen gelden. En al deze vrouwen verdienen de constante steun en luidkeelse waakzaamheid van iedereen die voor hen op kan komen. Ook machthebbers in islamitische landen zijn gevoelig voor storm in de internationale pers en op de internationale sociale media.

De overeenkomst tussen de zaak-Youssef en de zaak-Hegerberg is dat geen man iets dergelijks zal overkomen. Egyptische acteurs hebben geen last van advocaat Sabry. En geen voetballer zal ooit gevraagd worden of hij even à la Michael Jackson in zijn kruis kan graaien.

Rania Youssef heeft de drie advocaten bedankt voor het laten vallen van de aanklacht tegen haar. Dat is de omgekeerde wereld. Niet zij is een probleem, maar mannen die het nationale fatsoen afhankelijk stellen van vrouwen en suggereren dat de nationale veiligheid op het spel staat als iemand voor het voetlicht treedt in een sensuele avondjapon.

De vraag is niet: waarom moest Rania Youssef zo nodig die jurk aan? De vraag is: waarom niet?

De vraag is niet: wat maakte dat grapje van die presentator van de Gouden Bal nou uit? De vraag is: waarom maakte hij het?

In het Commentaar geeft NRC zijn mening over belangrijke nieuwsfeiten. De commentatoren schrijven deze artikelen in samenspraak met de hoofdredactie.