‘Ik weet niet of ik 'm weer zou kopen’

Kallax Een interieur zonder Ikea is nauwelijks meer te vinden. De Kallax-kast geldt als een klassieker. Peter Brinkman is na tien jaar nog steeds blij met zijn kast.

Foto Lars van den Brink

Boeken en lp’s, („van metal tot foute eighties, obscure postrock en allerhande filmmuziek”) moesten er in de Kallax-kast kunnen van 46-jarige Peter Brinkman uit Eindhoven. In de loop der tijd is ‘ie steeds multifunctioneler geworden, een deel van de boeken maakte plaats voor andere spullen. Een vak voor zijn whiskey- en rumhobby – „die mooie flessen mogen gezien worden”– een in-memoriam-vak voor zijn overleden vader, met daarin diens AGFA-camera uit de jaren 70 en zijn foto. Zelfs de katten Gringo [op de foto] en Gomes kregen een eigen plekje, zo verraadt het kussen rechtsonderin de kast. „In het begin was het een hit, nu liggen ze er nog maar zelden.”

„Ik weet niet zeker of ik de kast nu nog zou kopen, je ziet ‘m toch wel erg vaak terug in andere interieurs.” Blij is Brinkman nog wel met de kast. „De open vakken maken ‘m speciaal, hij wordt wat je er in zet.”

Zomaar naar de Ikea gaat hij niet, al is het geen straf. Onlangs ging hij met zijn vriendin. „Ze zocht een hoge pot voor haar bananenplant. En ja, die vonden we. Je koopt altijd meer dan je van plan was, je kent dat wel.” Deze keer was het een afwasborstel.

Bekijk alle vijf portretten van Nederlanders met hun Kallax-kast
    • Annemarie Sterk