Recensie

Hilarische rap over ex-minnares van Baudet hoogtepunt van cabaretshow Arjen Lubach

Recensie

De solo-show ‘Arjen Lubach Live’ is vermakelijk: er valt veel te lachen. Maar Lubachs maatschappijkritiek is minder scherp op toneel dan in zijn televisieshow.

Arjen Lubach tijdens zijn eerste solo-show Arjen Lubach Live in Diligentia in Den Haag Coen van der Hoeven

Arjen Lubach maakt de entree van een popster. Het zaallicht gaat uit, de volgspots schijnen op het publiek, en Lubach komt op en begint te rappen: „We gaan beginnen / Want Arjen is binnen.” De zaal is meteen mee. Vroeger was dat niet zo, vertelt Lubach even later, maar nu hij wekelijks bijna een miljoen kijkers trekt met zijn satirische televisieshow Zondag met Lubach, heeft hij de wind mee.

Maar Lubach wil in het theater juist de mens achter de televisiepersoonlijkheid laten zien. Hij kondigt aan dat zijn voorstelling persoonlijker wordt dan we misschien van hem verwachten. Maar écht persoonlijk wordt het helaas niet. Lubach blijft op afstand.

De show is opgebouwd rondom een brief van een boze televisiekijker, die vindt dat de televisiemaker God uit het oog verloren is. Deze brief vormt de aanleiding voor een verhaal over Lubachs gereformeerde jeugd in het Groningse Lutjegast.

Religiekritiek en #metoo

Religiekritiek is één van de stokpaardjes van Lubach, die overtuigd atheïst is, en het verhaal over zijn jeugd had de persoonlijke noodzaak van deze religiekritiek kunnen benadrukken. Maar Lubachs verhaal blijft oppervlakkig. Verder dan een prank die hij uithaalde met een kerkganger, en de gruwelijke hekel die hij had aan depressieve kerkorgelmuziek, komt hij niet. Zijn meest persoonlijke anti-God-argument (de dominee verklaarde dat zijn moeder jong moest sterven omdat ‘God haar graag bij zich wilde hebben’) blijft te cerebraal en ontroert niet echt.

Arjen Lubach geeft geen interviews meer. Daarom hier antwoorden uit eerdere interviews op nieuwe vragen.

Lubach levert ook maatschappijkritiek, maar die is minder scherp dan op televisie omdat hij zich vooral wil verdedigen tegenover zijn critici. Zo wil hij zich niet in een hokje laten plaatsen door criticasters die vinden dat hij links of rechts moet zijn. Hij blijft liever onafhankelijk, en bepaalt per onderwerp zijn positie. Dat klinkt misschien verfrissend, maar het is ook een cliché en het leidt hier vooral tot voorspelbare opinies.

Hij is tegen Zwarte Piet (want wat kan het kinderen nou schelen) en het enige wat hij over #metoo te melden heeft, is dat het niet altijd duidelijk is waar de grens ligt van seksueel aanvaardbaar gedrag. Ook verwondert hij zich erover dat hij zijn vrouw geen ‘bitch’ mag noemen in een tweetje, ook al heeft zij daar zelf mee ingestemd. Uiteindelijk neemt Lubach hiermee overigens wel degelijk politiek stelling: hij toont zich een echte liberaal, die kiest voor het redelijke midden en vindt dat je moet kunnen zeggen wat je wilt.

Goede grappenschrijver

Lubach is en blijft een goede grappenschrijver, en ook in Arjen Lubach Live valt er veel te lachen. Hij vindt de humor daarbij vooral in kleine menselijke onnozelheden, zoals een slecht geschreven briefje dat iemand achter zijn raam heeft hangen. Net als op televisie maakt hij bovendien slim gebruik van beeld: op een groot scherm projecteert hij tweets, liedteksten en andere uitspraken waar hij commentaar op levert. En natuurlijk heeft hij een mengpaneel, waar dit keer vooral visuele effecten onder zitten.

Hoogtepunt is een hilarische rap over een ex-minnares van Thierry Baudet. Met deze rap haalt Lubach even het niveau van de betere Zondag met Lubach-afleveringen. Het is jammer dat dat in de rest van de show niet lukt, al is een avond met Lubach zeker vermakelijk.

    • Dick Zijp