Albumoverzicht: Ace of Cups redt de wereld, Earl Sweatshirt vliegt prachtig onder de radar

Recensies Wat moet je luisteren? De muziekrecensenten van NRC bespreken de nieuwe albums van deze week.

  • ●●●●

    Ace of Cups: Ace of Cups

    Ace of CupsPop: In de popmuziek is de werkelijkheid soms vreemder dan fictie. De Amerikaanse vrouwenband Ace Of Cups stamt uit 1967 en maakte furore in het voorprogramma van Jimi Hendrix en Grateful Dead. Van een plaatopname kwam het nooit, want de meiden vreesden de verplichting om hun dagen „on the road” te moeten slijten.Liever kozen ze voor een leven van feministisch activisme, waarbij de muziek op het tweede plan kwam. Zo kan het dat de band pas in 2018 een debuutalbum uitbrengt, en wat voor een. Ace of Cups is een zwaarbeladen dubbelalbum waarop sixtiespop, countryrock, samenwerking met popveteranen Bob Weir en Taj Mahal en het magisch denken uit de hippietijd één grote feestelijke cocktail vormen. Deze vrouwen rocken als de besten; zie bijvoorbeeld het weergaloze samenspel in ‘Stones’. De apotheose bereiken deze jeugdig klinkende zeventigers met een mini-rockopera over de geboorte van een vrouwelijke Messias, die de wereld komt redden van cynisme en verveling. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Fie Schouten, Tobias Klein e.a.: Chambery

    Fie Schouten, Tobias Klein e.a.Klassiek: In het huishouden van Tobias Klein en Fie Schouten ronkt dagelijks de basklarinet. Zowel hij (improvisator en componist) als zij (de veelzijdigste klarinettist van Nederland) studeerden bij basklarinetlegende Harry Sparnaay. Sinds 2014 runt het echtpaar samen het tweejaarlijkse Basklarinet Festijn.Ook Chambery is een gezamenlijk project. Met bevriende musici speelt Schouten de noten die Klein haar met de basklarinet in de hand op het lijf schreef. In vier spannend bezette duo’s, een solo en een trio balanceert Klein soepeltjes op het grensvlak van hedendaags gecomponeerd, jazz en wereldmuziek. Zo heeft ‘Vermutung’ de ritmische bravoure van een tango en schemert in ‘Kengboginn’ iets verwrongen barokkerigs door. Schoutens vertolkingen zijn spot-on in een breed scala aan speeltechnieken. In de solo ‘Tõmba Tõmba’ paart ze een ontspannen groove aan fladderflageoletten. In ‘Steinholzgummiwasser’ laat ze melodisch spijkerschrift langzaam verdampen tot puffende boventonen. Joep Christenhusz

  • ●●●●●

    Earl Sweatshirt: Some Rap Songs

    Earl SweatshirtHiphop: Terwijl zijn Odd Future-collega’s Tyler, The Creator en Frank Ocean hoogscorende albums uitbrachten, dealde Earl Sweatshirt met depressies en bracht daardoor maar sporadisch muziek uit. Zijn laatste album dateert alweer van 2015. Nu is hij terug.Voor Some Rap Songs graaft hij dapper harde waarheden op, over zichzelf, zijn familie en zijn afkomst. Dit jaar moest hij de dood van zijn vader en die van goede vriend Mac Miller verwerken. Het levert een album op dat even goed als ontoegankelijk is. De productie klinkt vervallen in plaats van gepolijst, zijn stem haast verdrinkend in de lo-fi hiphoptonen en krakende samples. De tracks zijn kort, maar toch wil Earl er veel in kwijt. Daardoor ervaar je het album als moeilijk en benauwd, maar tegelijkertijd prachtig.Dat hij onder de mainstreamradar door vliegt, deert hem vast niet. De claustrofobische Sweatshirt klinkt comfortabeler dan ooit en brengt op de rand van het jaar het meest experimentele hiphopalbum van 2018 uit. Bowie van Loon

  • ●●●●

    Georgia Anne Muldrow: Overload

    Georgia Anne MuldrowPop: Georgia Anne Muldrow heeft net zo’n warme stem als Fatima en Erykah Badu. Op haar zeventiende album, maar het eerste op label Brainfeeder, glijdt de ervaren beatmaker soepeltjes door een toverbal aan genres. Neem het luchthartige ‘These are the things I really like about You’, met raps van echtgenoot Dudley Perkins, waarin ze flirt met Dixieland-jazz. Ze bezingt hun liefde in de klassieke r&b-ballad ‘Overload’, maar eert ook de ritmes van haar voorouders in ‘I.O.T.A.’ (Instrument Of The Ancestors). De soul druipt van het catchy ‘Blam’ af. Op ‘Aerosol’ redt tetterende jazztronica een wat al te gelikt r&b-refrein. Daarin zou je de handtekening van labelbaas Flying Lotus kunnen herkennen, maar Muldrow maakt de meeste beats zelf. De thema’s die ze bezingt – liefde in tijden van internet – zijn klassiek. Maar haar souplesse, stoerheid en kwetsbaarheid, maken dit album tot moderne soulklassieker. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Sofie Winterson: Sophia Electric

    Sofie WintersonPop: De Nederlandse zangeres Sofie Winterson doet er een paar nummers over om de aandacht te vangen. De eerste twee liedjes van Sophia Electric klinken luchtig maar doorsnee. Maar dan, bij het derde nummer, ‘Half Asleep’, tovert ze een grote schoonheid tevoorschijn. Dit liedje, met zijn lompe synthesizers en trefzekere zang, en vooral bedwelmend refrein, klinkt zowel maf als gereguleerd, en weet een lieftallige emotie over te dragen.Op dit tweede soloalbum brengt Winterson veel stijlen en sferen samen. Ze maakt het zich niet gemakkelijk. De ambitieuze nummers, opgebouwd uit bescheiden gitaarpartijen, ingehouden drums en Wintersons ingetogen zang, willen bekoren door een omfloerste sound en een emotie die niet overdondert maar besluipt. Dat lukt niet altijd. In ‘Remember’ klinkt de zang nogal vlak. ‘Make You Miss Her’ heeft fraaie elementen, maar is als geheel te summier. Winterson laveert tussen gewoon en groots. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Amsterdam Sinfonietta: Bartók & Brahms

    Amsterdam SinfoniettaKlassiek: Johannes Brahms schreef zijn muziek in het keizerlijke Wenen, de hoofdstad van het Habsburgse rijk dat eeuwen heerste over grote stukken Oost-Europa, zoals het Hongarije waar Bela Bartók ter wereld kwam. Die laatste was getuige van het uiteenvallen van die monarchie. „Wat overbleef was een geamputeerde romp die uit alle aderen bloedde”, schreef Stefan Zweig in De wereld van gisteren.De strijkers van Amsterdam Sinfonietta maken die pijn mooi voelbaar in Bartóks ‘Divertimento voor strijkorkest’ (1939), waar hij aan werkte met een nieuwe oorlog op zijn hielen. Evenals Brahms in zijn ‘Tweede Strijkkwintet’ – zo’n vijftig jaar eerder – zocht hij houvast in volksmelodieën, waarin het hart van de eeuwigheid klopt. Een goede keuze om deze twee werken tegenover en naast elkaar te zetten: eenzelfde Europa verklankt in zwierige luister door Brahms, in donkere ontluistering door Bartók, en in de gloeiende noten van Sinfonietta Amsterdam. Joost Galema