Opinie

    • Frits Abrahams

Een luide knal bij de VPRO

Philip Freriks overkwam gisteren iets wat je alleen in nachtmerries kan gebeuren, als het eerste ochtendlicht brak door de gordijnen schijnt. Hij zat in een radiostudio, had net zijn column live voorgelezen in het VPRO-programma OVT toen presentator Jos Palm voorgoed afscheid van hem nam. De presentator complimenteerde hem met de ‘prachtige column’, maar voegde er met een licht verontschuldigende glimlach aan toe: „De eerlijkheid gebiedt ons ook te zeggen dat wij tot onze grote spijt, tot ons groot leedwezen, zoals dat heet, afscheid van je gaan nemen als columnist, omdat je carrière zo’n ontzettend hoge vlucht heeft genomen in de finale van je bestaan. Dat hadden wij niet zien aankomen, jij wel?”

Helaas, Philip ook niet. Hij zei dat het hem verbaasde dit rechtstreeks in de uitzending te moeten horen. Daarna luisterde hij mokkend naar de verontschuldigingen die de geschrokken presentatoren over hem uitstortten („Dit is een ernstig misverstand, Philip”) en vertrok.

Ook menige luisteraar zal in verwarring zijn achtergebleven, mede door de raadselachtige tekst van Palm. Moest je bij de VPRO weg als je carrière een ontzettend hoge vlucht in de finale van je bestaan had genomen? Of had Freriks zelf gesuggereerd dat hij om die reden weg wilde? Maar waarom reageerde hij dan zo verbijsterd?

Volgens latere berichten is er alweer een verzoening in de maak, maar mijn fantasie werkte toen al op volle toeren. Wat was er fout gegaan in de top van de VPRO-radio?

„Ik heb het tegenwoordig zo ongelofelijk druk”, zuchtte Philip, „misschien moest ik maar eens stoppen met die column”.

Zijn eindredacteur herinnerde zich dat sommige redactieleden de laatste tijd nogal mopperden over de column en zei diplomatiek: „Ik kan me daar wel iets bij voorstellen nu je carrière zo’n ontzettend hoge vlucht in de finale van je bestaan heeft genomen. Wij hebben er alle begrip voor als je ermee ophoudt.”

„We hebben het er nog over”, zei Philip wantrouwig – zo veel haast had hij nou ook weer niet.

Hij verliet het vertrek, de eindredacteur belde onmiddellijk de collega’s van OVT: „Philip wil stoppen!”

De rest is omroepgeschiedenis.

Ik vestig ook de aandacht op deze affaire in de hoop dat de lezer straks wat beter het volgende postscriptum van mijn hoofdredactie kan begrijpen na een van mijn columns. „De prachtige column die u net heeft gelezen, moet beschouwd worden als het hoogtepunt van de lange carrière van deze columnist. Het leek ons daarom het geschikte moment om afscheid van hem te nemen, uiteraard tot onze grote spijt en tot ons groot leedwezen, zoals dat heet. Wij wensen onze columnist nog een gelukkige finale van zijn bestaan toe.”

Het toeval wilde dat ik als VPRO-lid onlangs een brief kreeg van de manager Publieksservice van de VPRO. „Geachte heer of mevrouw Abrahams”, schreef zij, „wij vinden u een topper! Dankzij u knallen we elk jaar weer met programma’s die u liever ziet. Als dank voor uw bijdrage pakken we eens flink uit. Onder al onze toppers verloten we voor de feestdagen maar liefst 500 VPRO-knallers.”

Ze beloofde wat dvd’s en een boek, maar voorlopig heeft deze topper wel genoeg aan de luidste knal die de VPRO kon geven.

    • Frits Abrahams