Recensie

Een comedy met zelfspot en verdieping

Serie Het eerste seizoen van The Marvelous Mrs. Maisel is met twee Golden Globes en vijf Emmy’s een groot succes. De comedyserie lijkt de juiste toon te hebben gevonden in het #MeToo-tijdperk.

Rachel Brosnahan speelt een glansrol als de jonge Midge, die zich ontpopt tot stand-upcomédienne.

Met twee Golden Globes en vijf Emmy’s op zak, was het eerste seizoen van The Marvelous Mrs. Maisel een groot succes. Showrunner Amy Sherman-Palladino, bekend van de hitserie Gilmore Girls, neemt haar publiek mee naar New York in 1958 met warme en heldere kleuren. De serie gaat over Miriam ‘Midge’ Maisel, een jonge vrouw die zich na haar controversiële scheiding ontpopt tot stand-upcomédienne. Sherman-Palladino lijkt met de comedyserie, die serieuze snaren raakt, de juiste toon te hebben gevonden in het #MeToo-tijdperk.

In het eerste seizoen zien we hoe Midge (Rachel Brosnahan), nadat ze erachter komt dat haar man Joel (Michael Zegen) haar gaat verlaten voor zijn secretaresse, een fles koosjere wijn opdrinkt en het podium bestijgt van de club The Gaslight om haar hart te luchten. Het publiek vindt Midge hilarisch. The Gaslight-medewerker Suzie Meyerson (Alex Borstein) ziet potentie en spoort haar aan om als stand-upcomédienne aan de slag te gaan.

Dat gaat niet zonder slag of stoot. Midge trekt na haar scheiding in bij haar keurige joodse ouders in hun chique appartement aan de Upper East Side. Een gescheiden vrouw met twee kleine kinderen in de jaren 50; haar ouders zijn er niet over te spreken, en ook haar blonde vriendin Imogene steekt haar mening niet onder stoelen of banken.

Brosnahan had naar eigen zeggen liters koffie nodig om de rol goed in de vingers te krijgen. Sherman-Palladino laat de personages in al haar series hun teksten in sneltreinvaart opzeggen. In de serie Gilmore Girls is het de alleenstaande moeder Lorelai die met haar dochter in het pittoreske Stars Hollow woont, in de serie Bunheads de jonge weduwe Michelle die de leiding van een balletschool overneemt. Hoewel de setting in Mrs. Maisel is verplaatst naar de grote stad, blijft het dorpse gevoel waarin iedereen constant in elkaars blikveld zit uit Gilmore Girls en de zachte kleuren en tule uit Bunheads aanwezig.

Meer dan een sitcom

Romantiek gecombineerd met gevatheid. Sherman-Palladino’s achtergrond, haar vader was een stand-upcomedian in New York, heeft haar ongetwijfeld geholpen de sfeer te pakken te krijgen. Brosnahan liet zich inspireren door comédienne Joan Rivers, en de vergelijkingen zijn goed te zien. Scherpe zelfspot voert de boventoon in de comedy act van Midge.

Naast de grappen lukt het Sherman-Palladino om treffend de verdieping te vinden. In een indringende scène in het tweede seizoen zoekt Midge toenadering tot haar ex-man Joel. Ze vraagt waarom ze er toch niet samen uit kunnen komen, maar hij blijkt een product van zijn tijd; een man die zichzelf niet kan blootgeven. „Ik begrijp dat comedy je roeping is, en dat wil ik je ook niet ontnemen. Maar het betekent dat je ook altijd publiekelijk over je privéleven zal blijven praten. En ik wil niet altijd een grap zijn.”

Precies dit soort lucide en rake momenten maken de serie meer dan een sitcom. Een goede cast vindt een geslaagde balans tussen komedie en drama. Dit komt vooral door Rachel Brosnahans glansrol als Midge. Het lukt haar om een rijke innerlijke belevingswereld voelbaar te maken in het stramien van de jaren-50-normen, tussen uitbundige dialogen door.

Sommige critici vonden de Emmy die de serie kreeg voor beste comedyserie een te veilige keuze. Atlanta was ook een van de kanshebbers, een hedendaagse serie waarbij het accent op rauw realisme ligt dat bij Mrs Maisel ontbreekt. Sherman-Palladino’s werelden spelen zich af onder een stolp.

Een mooie, maar weinig uitdagende serie voor de donkere dagen.

    • Dominique van Varsseveld