In de hoek staat nog een rugzak

In deze rubriek elke week iets wat zoek is. Deze aflevering: wat achterblijft in bioscoopzalen. Ook iets kwijt of juist gevonden? Stuur een mail aan kwijt@nrc.nl.

Illustratie Roland Blokhuizen

De Britse archeoloog Ian Hodder heeft een theorie ontwikkeld over de relatie tussen mensen en dingen. Entanglement is zijn centrale begrip, verstrengeling. Mensen en dingen zijn in de loop van de geschiedenis met elkaar verstrengeld geraakt, ze kunnen niet zonder elkaar. De mensen kunnen het niet zonder messen, machines en telefoons stellen, die messen en machines overleven niet zonder de zorg die alleen mensen ze kunnen geven. En er komt nog iets bij: dingen kunnen niet zonder andere dingen. De telefoon is niets zonder het netwerk, de auto kan niets zonder wegen en de wegen zijn onmogelijk zonder asfalteermachines. Het resultaat van al die afhankelijkheden, zegt Hodder, is dat de verstrengeling toeneemt en onontwarbaar wordt.

Het is een even eenvoudige als vérstrekkende theorie. Maar als Maartje van der Ent na de film door een van de zalen van de Amsterdamse bioscoop The Movies loopt, ziet ze vooral ontstrengeling.

Daar ligt een pet, daar een paar handschoenen en onder een stoel ligt een telefoon. Een bankpasje is tussen zitting en rugleuning gegleden en in een hoek van de zaal staat nog een rugzak. Maartje is assistent-manager van de bioscoop, en een van haar taken is de zorg voor die vergeten dingen. „Vaak bellen de mensen op, of er iets gevonden is. Maar vaak ook niet. We hebben een hele voorraad niet opgehaalde mutsen, petten, shawls en handschoenen. En bankpasjes. Wie zijn pasje kwijt is, laat het meteen blokkeren. Eén keer per jaar knippen we een stuk of dertig pasjes doormidden.”

Nu is de bioscoop wel een goede plek voor ontstrengeling. Als de film is afgelopen stommel je in het halfduister naar buiten, nog onder de indruk van de tragische geschiedenis die je zojuist hebt gezien. Dat er nog een paar handschoenen onder je stoel ligt, wil op zo’n moment wel eens aan de aandacht ontsnappen. En thuis denk je: ach ik koop wel een paar nieuwe. Helemaal terugfietsen naar de bioscoop is opeens niet zo aantrekkelijk.

Toch worden die handschoenen daar bewaard, maandenlang. Als zich na een jaar nog niemand heeft gemeld, gaan ze met de petten, jassen en shawls naar een opkoper of een liefdadige instelling. De originele bezitters hebben al lang iets nieuws. Want het bleef koud, en zonder handschoenen kun je eigenlijk niet.

En die vergeten handschoenen? Ze maken een hulpeloze indruk.

Onthand.

    • Warna Oosterbaan