Opinie

    • Mirjam de Winter

Castratie

Onze valse Franse buldog Theo moet nodig aan zijn gebit geholpen worden, maar de dierenarts weigert hem te behandelen sinds hij hem zes jaar geleden tot twee keer toe lelijk in zijn hand gebeten heeft. Ik had de man nog zo gewaarschuwd, maar hij dacht als ervaren hondenfluisteraar het klusje wel even te klaren. Niet dus. Intussen heeft Theo al zes jaar geen dierenarts meer gezien en sinds een aantal maanden hangt er een permanente putlucht om hem heen. Zo erg zelfs dat we in de auto een raampje moeten opzetten als hij op de achterbank zit.

Buren en andere hondenvrienden adviseren een bezoek aan „die meelevende” vrouwelijke dierenarts uit Blijdorp, bij ons om de hoek. Maar laten we daar nou net hele nare herinneringen aan hebben, juist vanwege haar warme gevoelens voor dieren. Zoiets kun je ook overdrijven namelijk, bleek toen wij er ooit onze hamster naartoe brachten voor een castratie. De dierenwinkel had ons per ongeluk een stelletje verkocht (in plaats van twee vrouwtjes) en al na een paar weken vonden we tussen het zaagsel een nest roze, kale nakomelingen. Omdat onze kleuter geen afscheid wilde nemen van Hammie de hamster, leek castreren de beste oplossing. Maar geen enkele Rotterdamse dierenarts bleek bereid om dat priegelwerkje uit te voeren, behalve dus die ene uit Blijdorp. Kostte wel 60 euro, maar er zou een hoop kinderverdriet mee worden bespaard.

De complete hamsterfamilie werd met kooi en al afgeleverd bij de praktijk, want we hadden geen doosje of tweede hokje paraat. Anderhalf uur later werd ik op mijn werk tijdens een vergadering gebeld door de assistente die vertelde „slecht nieuws” te hebben. „Kan gebeuren,” onderbrak ik haar luchtig, want ik had stiekem al een beetje gehoopt dat-ie erin zou blijven. Maar Hammie de hamster was niet dood, er was iets anders „vreselijks” gebeurd, vertelde ze met horten en stoten. Na een geslaagde operatie had de dierenarts hem teruggelegd in zijn kooi, bij zijn familie. Toen de assistente er later langs liep, zag ze hoe de jonkies zich gezellig bij vader hadden gevoegd. Tot ze zich over de kooi boog en tot haar ontsteltenis zag dat er tussen het zaagsel niet geknuffeld werd, maar dat de jongen zich als bloeddorstige monsters op hun bewusteloze vader hadden gestort. Zijn oogje, oortje en een deel van zijn achterlijf waren al weggevreten.

„En nu?” vroeg ik verbijsterd. „De dierenarts is nog met hem bezig”, zei ze, „maar u hoeft niet te betalen voor de hersteloperatie.” Ik stelde voor het diertje zo snel mogelijk uit zijn lijden te verlossen, maar dat weigerde de dierenarts. Na mijn werk ging ik rechtstreeks langs de praktijk, waar onze kaalgeschoren, aan elkaar genaaide hamster op een bloederig wit doekje lag bij te komen uit de operatie. „Maar met dit gedrocht kan ik toch niet thuiskomen?”, riep ik verschrikt uit.

Alles zou goed komen, beloofde de dierenarts. Een paar maanden later zouden we onze verminkte Hammie, als hij weer een beetje was opgeknapt, met een gerust hart kunnen terugzetten bij zijn kroost. De gezinshereniging duurde uiteindelijk maar een paar dagen, want vader werd alsnog met huid en haar opgevreten door zijn eigen kinderen. We hebben het de dierenarts nooit vergeven.

Daarom: onze Theo verdient beter. Een poetsbeurt voor zijn dubbele rij scherpe tanden en kiezen, waarbij zijn ballen en zijn leven gespaard blijven.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.

    • Mirjam de Winter