Brieven

Brieven 30/11/2018

Internationaal recht

Geen klassenstrijd

Volgens hoogleraar internationaal recht Martti Koskenniemi zijn de mensenrechten een cultus geworden, een „instrument van de machthebbers” waartegen de ‘boze onderklasse’ in opstand komt (Mensenrechten zijn een cultus geworden, 28/11). Op deze wijze doet hij het conflict echter af als een klassenstrijd tussen enerzijds een kosmopolitische elite die de ‘universele mensenrechten’ verdedigt en anderzijds een onderklasse die zich daardoor in eigen land vergeten voelt. Koskenniemi gaat echter voorbij aan het feit dat de universele mensenrechten niet alleen in het Westen onder druk staan, maar ook in bijvoorbeeld de Oost-Europese staten. En daar is van deze sociale tegenstelling geen sprake. Daar zijn het juist de machthebbers, gesteund door een groot deel van de bevolking, die ageren tegen deze ‘universele’ rechten die worden beschouwd als uitingen van westerse arrogantie en overheersing. Hun agressieve opstelling is weliswaar niet goed te praten, maar wel enigszins begrijpelijk, gezien de gebeurtenissen in de jaren negentig van de vorige eeuw, toen de westerse vrijheden en mensenrechten daar in veel gevallen ontaardden in corruptie en bestuurlijke chaos.

Internationaal recht (2)

Ontfermen?

Wat een verademing, deze visie van hoogleraar internationaal recht Martti Koskenniemi! Wel zou ik graag wat meer van hem horen over het kennelijk door hem gebruikte woord ‘ontfermen’ („Het wordt tijd dat wij ons weer over hen [de boze onderklasse die de elite hekelt] ontfermen.”) Dat woord roept bij mij onprettige associaties op van charitas en ongelijkwaardigheid. Wie kan hem eens naar de betekenis van dat woord voor hem vragen?

Vinyl

Achterhaald en stoffig

Afgelopen zaterdag trof ik in de cadeauspecial van NRC (Leven/Het weekend, 24/11) een artikel aan onder de kop Vinyl waar je blij van wordt van Jan Vollaard. Ik weet niet waar Vollaard en al die andere vinyl-fundamentalisten blij van worden, maar vinyl is een achterhaald product dat zijn oorsprong heeft in een tijd dat er nog stoomtreinen door het land denderden. Vanaf het eerste moment dat je de diamanten naald in de pvc-plaat laat zakken treedt er slijtage op. De schijven zijn kwetsbaar, geven tikken en ruis, kunnen kromtrekken, trekken stof aan en je moet ze omdraaien. De combinatie plaat en draaitafel is een instabiele technische oplossing die bijgeluiden produceert. Om de muziekliefhebber te bevrijden van al deze negatieve zaken hebben Sony en Philips de cd ontwikkeld, die vijfendertig jaar na dato nog steeds de beste drager is om muziek te beluisteren. Verder is de milieubelasting van vinylproductie vele malen groter dan van de cd. Vinyl past in het plaatje van de stoffige museumstukkenmanie die onder de noemers retro en vintage aan de man wordt gebracht. Het ideale product voor nostalgische types die nog dagelijks met weemoed terugdenken aan TopPop, Catweazle, Puch of Tomos, en auto’s zonder gordel.

Publieke omroep

Laat kijker betalen

Het artikel over de publieke omroep, Vier Publieke Omroepen: welke wordt het? (27/11), laat direct aan het begin zien hoe het met de NPO gesteld is: niet goed! 35 procent van alle kijkers kijkt naar een van de drie publieke omroepen: dat betekent dus dat 65 procent daar niet naar kijkt. Dat zou verband kunnen houden met de gemiddelde leeftijd van de kijkers (58) en die van de presentatoren (ietsje jonger dan 58?). Ook blijkt dat het NPO-budget langzaam aan het dalen is: van ongeveer een miljard eerder naar 750 miljoen na volgend jaar. Toch nog een flink bedrag waar die 65 procent niet-kijkers aan meebetalen. Misschien is er een eenvoudiger oplossing voor de NPO: laat de overheidsfinanciering helemaal los en laat NPO de eigen broek ophouden. Dat kan bijvoorbeeld door de NPO alleen te laten betalen door degenen die ernaar kijken. Technisch moet dat geen probleem zijn. En dan wordt duidelijk hoeveel de NPO de kijker waard is.

    • Albert Kort
    • Jeanne Gerrats
    • Jack Bakkers
    • L. van den Broek