Opinie

    • Arjen Fortuin

Zoeken naar de vonk bij politieserie ‘Lois’

Zap De NPO wil concurreren met Netflix en andere streamingdiensten: producties maken waarvan de kijker meteen méér wil. Gaat dat lukken met de nieuwe serie Lois?

Noortje Herlaar als agente Lois Elzinga in Lois (AVROTROS)

Woensdag was een zware dag voor voetbalvluchtelingen; de servers van Netflix zullen overuren hebben gedraaid. Sommige mensen willen immers níet naar PSV-Barcelona kijken. Met elf Nederlandse televisiezenders voor een algemeen publiek zou je denken dat er dan keus genoeg is, maar dat viel tegen. Ik vond: twee herhalingen van buitenlandse misdaadseries, een film met Keanu Reeves, een verbouwingsprogrammafinale en vier dingetjes met bekende Nederlanders – de stopverf van de vaderlandse televisie-industrie.

De ernstkijker had Focus en Zembla (NPO 2), maar omdat ik me even niet kon zetten tot een gifgrondschandaal belandde ik na een halfuurtje voetbal bij de eerste aflevering van de nieuwe politieserie Lois op NPO 1. Die viel vooraf op door de royale lengte van de afleveringen (anderhalf uur, precies een voetbalwedstrijd) en het feit dat alles al een tijdje online te zien was bij NPO Extra Plus.

Lees ook: Rouw, geweld en cokehandel in ruige serie Mocro Maffia

De publieke omroep wil concurreren met Netflix en andere streamingdiensten: series maken waarvan de kijker meteen méér wil. Die ergens in het begin een vonk hebben waardoor je denkt: het is eigenlijk al laat, maar ik kijk toch verder. Zoals de eerste scène waarin Jacob Derwig in Klem Barry Atsma als misdaadmakker omhelst, of het moment waarop Muis in Mocro Maffia zijn eerste stapeltje bankbiljetten uittelt op zijn kinderbed. Die laatste serie is trouwens in zijn eentje het abonnement op Videoland al waard.

Waar zit de vonk bij Lois? De serie is genoemd naar een stuurse Alkmaarse rechercheur die slecht ligt bij haar teamgenoten omdat ze haar oude collega Fred, die in een noodsituatie niet snel genoeg een trap beklom, heeft gerapporteerd. Fred werd ontslagen. Waarna Lois, eenmaal aangekomen op het dak, een situatie met een zelfmoordenaar fataal verkeerd aanpakte. Het aangeven van Fred had iets van een vadermoord en een heldin die fouten maakt is altijd interessant.

Die zaken komen op het conto van Simone van der Vlugt op wier boeken de driedelige AVROTROS-serie is gebaseerd. Ook zijn er fijne flarden dialoog, wanneer Lois (Noortje Herlaar) een jonge collega terechtwijst: „Dit is geen leermoment, dit is een moordzaak.” Of wanneer de paniek van de naar het donkere platteland verhuisde zus van Lois zich uit in een paniekerig: „We hebben uilen!” Er is een schitterende scène met een oude man, die plotseling met spijt constateert: „Dit zijn geen routinevragen.” Ook zit er een fraaie spiegeling tussen de genoemde dakscène en een cruciale scène aan het eind.

Aan de randen zit het dus wel goed met de serie, maar daar staat tegenover dat de scènes tussen de agenten op het Alkmaarse bureau maar niet willen verrassen: de ongemakkelijke grappen van de vervelende collega, de voor de hand liggende fouten van de nieuweling, het biertje na de werkdag (dat Lois uiteraard overslaat), de chef die onze heldin een beetje uit de wind houdt. Je kunt de vakjes op de Nederlandse politieserie-bingokaart moeiteloos aankruisen.

Voeg daarbij dat de moordzaak maar niet echt spannend wil worden en je vraagt je af waarom de aflevering eigenlijk anderhalf uur moest beslaan. Dit had heel goed met een lijkje minder gekund.

Zo dreigde ik Lois in teleurstelling af te sluiten, tot Fred weer ten tonele verscheen, die inmiddels privé-detective was. Hij, uitgerekend hij, onthulde dat Lois al eerder een soort vadermoord had gepleegd, al was het ergens juist géén vadermoord. Verwarrend en fascinerend – precies voldoende vonk om ook te volgende Lois te willen zien.

    • Arjen Fortuin