Recensie

Zachtmoedige Villagers klinken vertrouwd en ingetogen

Recensie

Misschien we de meeste fijngevoelige band ter wereld: Villagers. Met hun vriendelijke folk gaven ze een atmosferisch concert in de Pandorazaal in Utrecht.

Conor O’Brien met de Villagers tijdens een eerder concert. Foto Joseph Okpako

Opeens waren daar de blaasinstrumenten. De toetsenman haalde een kornet tevoorschijn, de drummer fluisterde in een flügelhorn. Samen gaven ze een nieuwe laag van warmte aan de muziek van Villagers, een groep die zo vriendelijk musiceert dat je ze een schop onder de kont zou gunnen.

Zanger Conor O’Brien is een dichterlijke ziel die van zachtmoedigheid zijn handelsmerk heeft gemaakt. Als hij het woord ‘motherfucker’ uitspreekt in het lied ‘Love Came with All That It Brings’, dan is het met een berustende bijklank.

In het tienjarig bestaan heeft de folkgroep uit Dublin de elektronica binnengehaald als ondersteuning van hun akoestische instrumentarium. Ook dat doet O’Brien met de grootst mogelijke voorzichtigheid. Nooit lopen de synthesizers uit de rails; nooit overstemmend de elektronische beats het organische samenspel van het fijngevoelige vijftal.

Zo vertrouwd klinkt de muziek van Villagers, dat ze het aandurven hun recent verschenen, vijfde album The Art Of Pretending To Swim bijna integraal uit te voeren. Dat leverde fraaie momenten op in het atmosferische ‘Again’, met een lichtshow die bijna alleen voor de bandleden op de achterwand van de Pandorazaal met zijn merkwaardige, ver van het podium gelegen tribunes werd geprojecteerd.

Werkelijk bevlogen werd het pas in het langgerekte ‘Ada’, opgedragen aan 19de-eeuwse wiskundige en „uitvinder van het algoritme” Ada Lovelace. Hier steeg Villagers uit boven de gezapige sfeer die ze in het voorgaande uur hadden opgebouwd.

Zanger Conor O’Brien schrok van zijn eigen woorden, toen hij slotnummer ‘Nothing Arrives’ aankondigde als „het mooist lied ooit”. Het mooiste lied dat hij zelf schreef, haastte hij zich erbij de zeggen. Wat volgde was een teleurstellend softe, ingetogen versie van een nummer dat de potentie heeft om met een pittig ritme de vlam in de pan te doen slaan. Het bleef nog lang rustig in de stad.

    • Jan Vollaard