Recensie

Wat wil dat lijk in ‘The Possession of Hannah Grace’? Eng doen

Horror ‘The Possession of Hannah Grace’ is een horrorfilm van regisseur Diederik van Rooijen (‘Penoza’). Met deze film gaat hij Amerika niet veroveren.

Megan werkt in een mortuarium in Boston. Daar zijn de poppen al snel aan het dansen: deuren die zomaar opengaan, naar knipperende tl-buizen. Foto Claire Folger

Nachtdienst in het mortuarium in Boston is de nieuwe baan van Megan. Ooit verstijfde ze als politieagent, dat kostte een collega het leven. Daarna raakte ze aan de drank en pillen. Innerlijke demonen dus, en laat het lijk van de tiener Hannah Grace daar nu ook mee kampen. Hannah sneuvelde drie maanden geleden bij een uit de hand gelopen duiveluitdrijving en arriveert nu pas danig toegetakeld in het lijkenhuis. Daar zijn de poppen al snel aan het dansen: deuren die zomaar opengaan, naar knipperende tl-buizen. De lijken stapelen zich op, ook buiten de koelcel.

The Possession of Hannah Grace is een horrorfilm van de Nederlandse regisseur Diederik van Rooijen, de grote man achter Penoza. Met deze film gaat hij Amerika niet veroveren, valt te vrezen. Het idee is aardig, de set van brutalistisch beton wordt mooi belicht, de griezeleffecten ogen vakkundig. Maar helaas haalt hij niet – zoals Matthijs van Heijningen jr. met zijn geflopte The Thing (2011) wel lukte – de onderdrempel van horrorroutine. Daarvoor is het script te onhandig in elkaar geflanst en de montage te ondermaats.

Zo’n nacht in het lijkenhuis moet het hebben van timing, van escalatie van vege voortekens via dreiging naar bloedig gooi-en-smijtwerk. Helaas ontbreekt die finesse en blijkt het demonische lijk een chaosartiest die in lukrake volgorde als een spin langs de muren kruipt, subtiel balletjes over de grond rolt, creepy dood speelt in de koelcel, nachtwakers tegen het plafond brult. Wat wil dat lijk toch? Lekker eng doen. Innerlijke logica en suspense ontbreken, de onbeholpen finale lijkt tijdens een desperate coke-binge gemonteerd.

    • Coen van Zwol