Recensie

Waardevolle evolutie in Jacco Gardners stijl

Na twee albums vol barokke popsongs, maakte de Nederlandse muzikant Jacco Gardner nu Somnium, een conceptuele plaat zonder zang. De muziek is bedoeld als een trip die je meevoert door tijd en ruimte. Daarbij zou zijn stem maar afleiden, meent hij.

Gardner werd bekend als zanger van ‘baroque pop’ maar heeft zich nu nog meer verdiept in de mogelijkheden van het instrumentarium. Op Somnium creëerde hij een afwisselend tableau aan sferen, met analoge synthesizers, Moogs en akoestische gitaarnoten. De nummers golven van ouderwetse sciencefiction naar elegante klavecimbelmelodieën (in ‘Lagragian Point’). Gardner refereert aan de stijl van Bowie’s ‘Weeping Wall’, van het album Low (1977), en verwijst naar de natuur, met een koor van kwetterende vogels in ‘Volva’. Zijn bloemrijke melodieën zijn zo geschakeerd dat je de zang niet mist. Als bedwelmend album is Somnium een waardevolle evolutie in Gardners stijl.

    • Hester Carvalho