Recensie

Ray Fuego iets minder punk, niet minder goed

Voor het begin dit jaar verschenen Zwart ontving Ray Fuego begin oktober de 3voor12 Award, voor het beste Nederlandse album van het jaar. Enkele weken later doet hij er alweer een schepje bovenop met FUE, zijn tweede langspeler-album van 2018. En die klinkt behoorlijk minder punk als zijn voorganger. De SMIB-artiest gaat speelser te werk en dat zorgt voor aanstekelijke en luchtige muziek. Dromerige synths, dreigende keys; het maakt voor Ray Fuego niet uit. Hij klinkt vrolijker, alsof hij uit het donkere dal is geklommen waar hij in viel voor hij Zwart maakte.

Er wordt minder wild om zich heen geslagen en meer plezier gemaakt. De korte en scherpe zinnen worden verlengd met plots gerekte lettergrepen, wat zorgt voor een funky effect. Alles klinkt eigenlijk even mellow, tot ‘FLEXOSAURUS’ de revue passeert; daarop bewijst Ray – samen met Yung Nnelg – nog altijd punk te zijn.

    • Bowie van Loon