Recensie

Uitzonderlijk acteerwerk stuwt ‘Beautiful Boy’

Drama Af en toe is ‘Beautiful Boy’ iets te gelikt, maar de hoofdrolspelers weten perfect de tweestrijd te vangen van een vader met een drugsverslaafde zoon.

Timothée Chalamet als zoon Nic Scheff in ‘Beautiful Boy’.

Zelfs als hij met lijzige stem naar geld hengelt, weet Timothée Chalamet de verslaafde tiener Nic iets hartverscheurends mee te geven. Tegelijkertijd straalt hij zoveel zelfzucht uit, dat je niet echt medelijden met hem kunt krijgen. Het op waargebeurde feiten gebaseerde Beautiful Boy weet perfect de tweestrijd te vangen waarin journalist David Sheff (Steve Carell) belandt als zijn oudste zoon verslaafd raakt aan de extreem destructieve en in Nederland niet zo vaak voorkomende drug crystal meth. David zou zijn leven voor Nic geven, maar diens gedrag heeft een verwoestende uitwerking op de rest van het gezin.

De eerste Amerikaanse film van de Belg Felix Van Groeningen is gebaseerd op zowel de memoires van Nic als die van David Sheff en weet ver weg te blijven van de liefde-overwint-allesclichés. In Beautiful Boy is verslaving een smerige ziekte die ervoor zorgt dat gebruikers niet verder kunnen kijken dan hun volgende roes en al helemaal niet opmerken wat ze aanrichten. Ook Davids tweede vrouw en hun jonge kinderen moeten machteloos toekijken.

Van Groeningen, bekend van het Oscargenomineerde The Broken Circle Breakdown en arthousehit De Helaasheid der dingen, heeft lang gewacht om een film te maken in Hollywood, mede uit angst om aan eigenheid te moeten inleveren. Beautiful Boy is geen volledig Amerikaans project geworden. Dat de regisseur heeft gewerkt met zijn vaste crew, onder wie cameraman Ruben Impens en filmmonteur Nico Leunen, is zichtbaar. Zo wordt er, net als in The Broken Circle Breakdown, vakkundig gespeeld met chronologie. Beelden van Davids onderzoek naar meth – „afkickkansen onder de 10 procent” – worden afgewisseld met liefdevolle momenten tussen vader en zoon uit het verleden. Verfrissend: Nic groeit op in een ondersteunende en welgestelde omgeving. Ook wordt in de talloze flashbacks nergens gezocht naar oorzaken voor zijn gedrag. Meer dan een verlangen naar „een wereld in technicolor in plaats van zwart-wit” wordt er niet gegeven.

De nadruk die ligt op de willekeur van de nachtmerrie waarin het gezin belandt en de uitzonderlijke acteerprestaties van Carell en Chalamet – de hype rond de jonge acteur uit Call Me by Your Name blijkt terecht – vormen de kracht van Beautiful Boy.

Lees hier een interview met regisseur Felix Van Groeningen over ‘Beautiful Boy’

Minder goed werkt de wel zeer aanwezige soundtrack. De vaak herkenbare hits, van Bowie tot Nirvana, lijken emoties soms net iets te nadrukkelijk te onderstrepen, zeker in sommige beladen scènes. Het zorgt ervoor dat Beautiful Boy af en toe iets te gelikt is. Al kan dat verlangen naar wat meer rafelrandjes ook melancholie zijn naar Van Groeningens eerdere films. Daarin doken zoveel heerlijke tragikomische personages op die zich voortbewogen aan de randen van de samenleving, dat dit uitstapje naar meer gegoede delen van de maatschappij soms automatisch wat keuriger voelt.

    • Sabeth Snijders