Recensie

Een zoete kerstfilm die ook geschikt is voor kersthaters

Animatie De Grinch gaat ook in deze animatiefilm heerlijk brommend en klagend door het leven. Totdat hij een vertederend meisje ontmoet.

Cindy-Lou weet de Grinch te ontdooien in ‘The Grinch’.

De bewoners van Whoville kunnen niet wachten tot het Kerstmis is. Met uitzondering van één iemand, de Grinch. Die woont dan ook niet in het dorp, maar even erbuiten op een hoge berg. Daar slijt de chagrijn al brommend en klagend zijn dagen, met zijn koffiezettende hond Max als trouwe metgezel. Hoe het komt dat de groene Grinch Kerst haat, doet de amusante animatiefilm The Grinch uit de doeken. Het verhaal werd in 2000 verfilmd met Jim Carrey als de Grinch, deze animatieversie is superieur.

De film komt uit de koker van studio Illumination, eerder verantwoordelijk voor Minions – een kort, hilarisch Minions-filmpje gaat vooraf aan The Grinch. Met veel (visuele) humor en gelardeerd met de originele, fraai rijmende versjes van kinderboekenschrijver Dr. Seuss, op wiens boek How the Grinch stole Christmas het verhaal is gebaseerd, vertelt de animatiefilm hoe de Grinch het kerstfeest wil verstieren door alle pakjes te stelen.

Vooral de eerste helft is voer voor kersthaters, met Grinch als heerlijk mopperende misantroop. Als hij het onzelfzuchtige, vertederende meisje Cindy Lou ontmoet, draait hij bij. Dan wordt The Grinch allengs zoeter, maar het is dan ook een kerstfilm, een genre waarbij zoetheid ingebakken is. Aan Kerst valt nou eenmaal niet te ontsnappen.

    • André Waardenburg