Recensie

Braziliaanse weerwolvenfilm kent betoverende momenten

Horror ‘Good Manners’ is een dubbelfilm. In het eerste deel wordt kindermeisje Clara verliefd op de zwangere Ana, die nogal wat weerwolftrekjes heeft. In het tweede deel volgen we het kind van Ana, dat ook weerwolvenbloed lijkt te hebben.

Ana en Clara vinden elkaar ondanks bijtgraag gedrag van Ana bij volle maan, in ‘Good Manners’.

In moderne Zuid-Amerikaanse horror komen monsters – vampiers, kannibalen, weerwolven – doorgaans uit de rijke, lichtgetinte elite. Zo ook in het vreemde sprookje Good Manners (As Boas Maneiras), waarin de zwangere Ana, een rijke ranchersdochter die onlangs naar een elitewijk van Saõ Paulo verhuisde, de zwarte Clara inhuurt als schoonmaakster en kindermeisje. Ana heeft een gebruiksaanwijzing, zo blijkt: Ze slaapwandelt bij volle maan naar de koelkast om rauw vlees te eten. Haar pupillen zijn dan geel en ze is nogal bijtgraag. Toch wordt Clara verliefd op de levendige, desperaat eenzame Ana, en vice versa.

Good Manners is een opmerkelijke film, of eigenlijk: dubbelfilm. Halverwege, bij de geboorte van Ana’s zoontje Joel, is er een harde breuk, waarna we de draad oppikken als Joel zeven is. Bij volle maan moet hij dan naar ‘het kleine kamertje’, waar hij aan de muur wordt geketend. Zijn dieet is strikt vegetarisch, zoals bij het kannibalenmeisje in de recente Belgische horrorfilm Raw. Ook hier blijkt vlees moeilijk te vermijden.

Gefilmd in een dromerig Saõ Paulo van donkere, diep verzadigde tinten oogt Good Manners in het eerste deel als een telenovela. Daar gaat het over de intieme relatie tussen bazin en huishoudster die in heel Latijns-Amerika – zie straks Alfonso Cuaróns autobiografische film Roma – de klassenstrijd tempert. Het tweede deel is een verhaal over moederschap en opvoeding tijdens de ‘eerste puberteit’, als zevenjarigen beseffen dat Sinterklaas of de kerstman niet bestaat en kritische distantie ontwikkelen. Dit alles binnen de regels van de weerwolvenmythe: een wonderlijke, onevenwichtige film met betoverende momenten.

    • Coen van Zwol