Recensie

Pianist Denis Matsuev imponeert wel, maar weet niet te ontroeren

De Russische pianist Denis Matsuev doet als toonbeeld van roofdierachtige kracht denken aan stervoetballer Cristiano Ronaldo.

Denis Matsuev Foto Pavel Antonov

Sommige pianisten kunnen je laten vergeten dat een vleugel hamers heeft, anderen doen hun best je eraan te herinneren, zoals de Rus Denis Matsuev. Het instrument kraakte in alle voegen bij zijn laatste toegift, een beukende bewerking vanIn de hal van de bergkoning uit Griegs Peer Gynt.

Hij is dan ook geen dichter, maar een krachtmens die doet denken aan de Portugese stervoetballer Cristiano Ronaldo: briljant, maar met roofdierachtig machismo, dat bij de één bewondering oogst en bij een ander afkeer oproept. Voetbal en Matsuev liggen trouwens niet ver uit elkaar - hij was uitverkoren tot muzikaal ambassadeur van de WK-eindronde in Rusland afgelopen zomer.

De pianist koos repertoire passend bij zijn karakter en rijk aan dramatiek. Hij begon met de Beethoven-sonate ‘De Storm’, waartoe de componist zich zou hebben laten inspireren door het toneelstuk The Tempest van Shakespeare, het verhaal over de wraakzucht van een eenzaam banneling op een magisch eiland. „De vleugel moet stuk”, zei Beethoven over het openingsdeel hiervan. En die raadgeving was niet aan dovemansoren gericht bij Matsuev.

Zijn spel bezit een macht die fascinerend en angstaanjagend tegelijk is. Maar in het langzame tweede deel neigde de dialoog tussen licht en de duisternis toch vooral naar de donkere tonen, omdat de speelse rechterhand zich te diep begroef in de toetsen.

Ook in Beethovens voorlaatste pianosonate en Tsjaikovski’s zelden vertolkte ‘Grand Sonate’ ontvouwde zich eenzelfde scenario: Matsuev imponeerde, dat zeker, maar hij ontroerde niet. Zijn betoog klonk vooral atletisch, al wekte het prachtig wegkwijnende slotakkoord van het Andante bij Tsjaikovski de indruk dat poëtische en filosofische accenten wel binnen zijn bereik liggen.

Matsuev lijkt te musiceren met de verbetenheid van een winnaar, maar om echt de diepte in te gaan, moet je ook de kunst van het verliezen beheersen.

    • Joost Galema