Recensie

Dirigent Manacorda laat Gelders Orkest nog een keer stralen

Het Gelders Orkest nam dit weekend afscheid van zijn uitstekend chef-dirigent Antonello Manacorda. Hij gaat zich meer op opera richten, Het Gelders Orkest maakt zich op voor de fusie met het Orkest van het Oosten.

Antonello Manacorda Foto Nikolaj Lund

Zeven jaar geleden, bij zijn aantreden als chef-dirigent, voorzag Antonello Manacorda al wat nu een feit is: dat het Gelders Orkest moet fuseren met het Orkest van het Oosten. „Politici zullen sterven, de muziek niet”, was toen zijn commentaar.

Dit weekend nam Manacorda na een zeer succesvol chef-schap afscheid met een uitstekend gedirigeerd concert. Zijn ster is rijzende, en hij wil zich meer op opera gaan richten. Het Gelders Orkest en het Orkest van het Oosten maken zich intussen op voor een nieuw begin. Op 1 september 2019 versmelten ze tot één door beide provincies gesteunde organisatie met twee vestigingsplaatsen en voorlopig twee namen, functionerend onder één directie en één nog te benoemen chef-dirigent.

De sprookjesachtige nieuwe compositie 1002 van de Nederlands-Koerdische componist Hawar Tawfiq bleek een geslaagde, veelzeggende programmaopener: omineuze en toverachtige klanken die eerst de angst, dan de triomferende moed verklanken van zeeman Sinbad om verder te zeilen, konden gemakkelijk symbolisch worden opgevat. Manacorda ging zijn orkest voor in een steeds van kleur veranderend landschap en gaf de toehoorder al doende meer concrete hoop voor de toekomst dan het opmerkelijke afscheidscadeau waarmee de Provincie Gelderland hem uitzwaaide: een kristallen bol.

Antje Weithaas bleek aansluitend een wat keurig afgemeten soliste in Bruchs tot dieper woelende romantiek nodende Vioolconcert, waarna Manacorda na de pauze met het maximaal betrokken spelende orkest het allerbeste maakte van Rimski-Korsakovs Sheherazade.

De vraag of weliswaar fraai georkestreerd maar ook wat belegen stuk programmamuziek het gedroomde afscheid was van een dirigent van het kaliber van Manacorda, werd gesmoord in fraaie momenten. Manacorda is een dirigent die excelleert vanuit menselijkheid; dat hij voor aanvang niet vanuit de coulisses opkwam maar zittend op de bok wat zat bij te kletsen met concertmeester Cecile Huijnen, was veelzeggend.

In Sheherazade liet hij Huijnen en vele andere solospelers nog één keer als zingend stralen. Zekerder dan Manacorda’s kristallen bol was het besef de musici met plezier zullen terugdenken aan de laatste, gouden jaren van Het Gelders Orkest, niet onder maar mét Manacorda.

    • Mischa Spel