Opinie

    • Wilfried de Jong

Rondvliegende glassplinters

Een Argentijnse voetballer hield een schuifgordijntje voor een kapotgeslagen ruit. Het hielp niet; stenen vlogen de bus binnen en het traangas van de oproerpolitie vond zijn weg naar de ogen van de spelers. Het team van Boca Juniors zat in de val van supporters van het rivaliserende River Plate, de andere club uit Buenos Aires.

In de catacomben van het stadion werd de schade opgenomen. Doodsbange, huilende voetballers, soms gewond geraakt door rondvliegende glassplinters. De heftigste voetbalwedstrijd ter wereld werd uitgesteld.

Niets mis met adrenaline. Niets mis met clubliefde. Maar zo veel aangewakkerde haat verdiende geen potje voetbal. De heethoofden in Buenos Aires moesten huiswaarts. Ik wilde niet weten hoe ze hun opgekropte agressie botvierden; ik hoopte op dingen, niet op mensen.

Wat nu?

Bladeren in een net gekocht boek van Vladimir Majakovski (1893-1930) zorgde voor de juiste afleiding, al ontspoorde het personage ‘Man met ontbrekend oor en been’ als een scheldende supporter: ‘Wat schreeuwen jullie nou dat ik een invalide ben, stel ouwe vijanden met jullie vette pens en uitgezakte vel.’

Even later werd ik op mijn laptop verleid om schaatsen in de openlucht te zien, de finale teamsprint tijdens een wereldbekerwedstrijd in Japan. Het was daar avond. Via de site van de NOS bekeek ik het schaatsbaantje bij Tomakomai; de ijsvloer lag in een kuil van zand. Op het grauwe talud rondom stonden meer berkenbomen dan mensen.

Zo in het donker en in de regen was dit perfect gebied om doodzieke bosdieren af te schieten. Het licht op het ijs kwam van hoogwerkers in hun hoogste stand. In een bocht stond een videoscherm op een vrachtwagen. Bij de start van Kjeld Nuis zag ik het grote stuur in de cabine op de achtergrond.

Alles was neergezet voor de tijdelijkheid.

De Japanse televisieregisseur had kennelijk faam verworven met het filmen van karpers in een vijver. Bij deze snelle live-sport kwamen zijn kwaliteiten niet van pas. Overal net te laat.

De commentator deed nog zijn best iets van de teamsprints te maken („De Polen hebben er zo te zien zin in”) maar kreeg al snel een zwaar gemoed („O, de Wit-Russen hebben zich net teruggetrokken”).

De prijsuitreiking was het hoogtepunt van alle troosteloosheid. Het ereschavot stond op een strook rode vloerbedekking. Voorafgaand aan het omroepen van de uitslag klonk een kort geluid uit de speakers dat me sterk deed denken aan de scanapparatuur in een supermarkt.

‘Bedankt voor het kijken’, stond er na de livestream op mijn scherm.

Na het schaatsen hoorde ik dat het duel tussen Boca en River toch zou doorgaan. En een paar uur later toch weer niet. Jammer. Ondanks de rellen had ik nog steeds zin in een overvol stadion met uitzinnig publiek, liederen, vuisten en vlaggen in de lucht.

Topsport heeft toeschouwers nodig, zoals een boek lezers en een groot diner monden en magen.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

    • Wilfried de Jong