Het klinkt knus, dat ís het ook, en het eten is ook nog goed

08-11-18, Rotterdam, Bij De Bruin, foto: Nick Somers Nick Somers

Bij De Bruin — dat klinkt knus. Als je er binnenstapt, word je niet teleurgesteld: een smalle, hoge ruimte verlicht door peer- en bolvormige lampen met rechts een bar en achterin een entresol. Daar kies ik een tafeltje nadat ik op joviale wijze ben verwelkomd, nog net niet als de verloren zoon.

De koffie die ik in afwachting van mijn gast bestel, komt in een porseleinen kopje met gouden rand, een beetje buikig, een zwierig oor. Op het schoteltje een janhagel, in een bijgeleverd borrelglas advocaat met slagroom. Even ben ik terug in de tijd: zondagochtend, de wekelijkse visite bij opa en oma, de kamer vol ooms en tantes, verhalen niet voor kinderoren bestemd. Hoe knus wil je het hebben?

Dus dat klopt, Bij De Bruin ís knus. Mijn gast wordt al even enthousiast begroet. We voelen ons op deze grijzige herfstmiddag zo behaaglijk dat we beginnen met een glas wijn.

De lunchkaart is met zeven gerechten bescheiden: zalm, uientaart, eendenrillette, oesters, champignonbouillon, risotto en hamburger. Er staan ook salades op, beide vegetarisch. Frieten, sla en brood bestel je als bijgerecht. Voor 25,50 euro kies je twee gerechten en een van de zes desserts.

Zo gezegd, zo gedaan: ik neem de zalm, de risotto en de tompouce, mijn tafelgenoot de rillette, de hamburger en de apfelstrudel. De risotto en de hamburger zijn eigenlijk uitgezonderd van het lunchmenu, dat wil zeggen dat van de genoemde prijs, maar de gerant (meneer De Bruin zelf, blijkt) vraagt: ‘Zal ik er een menuutje van maken? Iets kleinere porties, kunt u nog een dessertje nemen. Voordeliger voor u.’

Ook dat draagt bij aan ons gevoel van welbehagen. Als de witte wijn op is, gaan we over op rood, we zijn er nu toch.

De moot licht aangebakken zalm is bedekt met maanzaad en ligt op een rondje van grutten en grapefruitvlees, een prettige combinatie van kleuren, smaken en structuren: groen, roze, oranje; aards, bitter, zacht; poppig, vezelig, fluwelig. Het takje waterkers geeft ‘iets fris’, het maanzaad voegt aan de smaak weinig toe, maar het kleedt mooi af. De rillette komt in een weckpotje met apart augurkjes, piccalilly en mosterdsaus en is smeuïg van het vet waarin het eendenvlees is gegaard. We vinden beiden de gerechten te koud geserveerd.

Het eten van een hamburger in gezelschap is zo goed als ondoenlijk — het is daarom een wonder dat (nog steeds) de ene hamburgertent na de andere haar deuren opent. Bij De Bruin heeft men op het eetongemak en de daarmee gepaard gaande gêne geanticipeerd. Het, in dit geval halve, briochebroodje is gevuld met vlees, cheddar, rodekool en aïoli, maar behapbaar. Er zijn frietjes en mayonaise op de koop toe. Mijn tafelgenoot knikt tevreden.

Ik krijg een mooie kleine portie risotto, een rauwe eidooier bovenop met opnieuw een takje waterkers. De boerengoudse is in de rijst verwerkt, van de truffel proef ik eerlijk gezegd niets, maar het geheel is smakelijk. Er had ter sussing van het geweten wel een blaadje sla bij gemogen.

De tompouce was prachtig: twee knapperige frambozenkletskoppen met daarop twee frambozen en een paars viooltje, daaronder chocola en nougatine op bladerdeeg, dit alles rijkelijk bestrooid met hazelnotenraspsel. Zo’n tompouce zou ik elke dag wel lusten.

De apfeslstrudel aan de overkant zag eruit zoals een apfelstrudel eruit hoort te zien: met rozijnen en stukjes appel gevuld bladerdeeg en een bolletje ijs op pistachekruim on the side. Ik hoorde goedkeurende geluiden, maar was blij met mijn keuze want de tompouce was een verrassende interpretatie van wat je je daarbij voorstelt. Ik was vooral ingenomen met die roze kletskoppen.

Dit alles dus voor twee keer het luttele bedrag van 25,50 euro plus 29,75 euro voor de wijn. (De koffie waar ik mee begon, was niet eens gerekend, zie ik nu.) Top dus wat betreft prijs-kwaliteit, en nog knus ook.

Frank van Dijl is culinair recensent en journalist.

    • Frank van Dijl