Recensie

Erg geromantiseerde band tussen mens en hond

Netflix documentairereeks Dogs werd aangekondigd als ode aan de bijzondere band tussen mens en hond. Wat het meest opvalt in de zes portretten uit verschillende werelddelen, zijn de culturele verschillen in de verhoudingen tussen mens en hond. Van schoothondjes met haarstylist in Japan, tot een hondenreservaat met meer dan duizend bonte straathonden in Costa Rica.

De kwaliteit van de afleveringen is wisselend. Producenten Glenn Zipper (Undefeated) en Amy Berg (Deliver us from evil) werkten voor Dogs samen met verschillende regisseurs. In de eerste aflevering wacht de 11-jarige Amerikaanse Corrine tot ze haar hulphond Rory mag ophalen, die haar omgeving moet waarschuwen met geblaf als Corrine een epileptische aanval krijgt. Er zitten vertederende momenten in de aflevering, maar niet alle langgerekte sfeerbeelden zijn van betekenis.

Een uitblinker is de aflevering van regisseur Richard Hankin (The Jinx) over vissershond Ice, die met zijn baasje meevaart over het Como-meer. Een intiem portret van een Italiaanse familie die een visrestaurant runt. De grijzende labrador is de steun en toeverlaat van het gezin. Nuttig, als hij de sleutelbos van zijn baasje apporteert en blaft als er een vette vis uit de netten ontsnapt, en speels als er tijdens het spitsuur in het restaurant toch even de tijd wordt genomen voor een stoeipartijtje in de gang. Het verhaal gaat ook over een generatiekloof, tussen ouders voor wie het restaurant hun levenswerk is, en de dochter die de wereld in wil trekken. De vader maakt zich zorgen over de afnemende vispopulatie in het Comomeer en de onzekere toekomst van het restaurant. En: hoe gaan ze verder als Ice komt te overlijden?

Ook de aflevering over de indrukwekkende hondenpopulatie van Territorio de Zaguates in Costa Rica springt eruit. In het regenwoud-reservaat worden meer dan duizend straathonden opgevangen. De buren zijn er niet blij mee, maar de medewerkers zijn overtuigd van hun missie; elke hond verdient een thuis. Al krijgen de gehavende en afgedankte honden minieme aandacht.

Een groot contrast met het schoothondje in Japan dat in een restaurant zijn verjaardag viert en wordt volgepropt met hondentaart. De luchtigheid bij deze aflevering is een welkome afleiding, maar aandacht voor de donkere gevolgen van volledig afhankelijk zijn van de mens ontbreekt.

Dogs geeft een mooie inkijk in de band die mensen met honden kunnen hebben. Al wordt deze wel heel erg geromantiseerd. Tegenwicht ontbreekt, terwijl de enorme hoeveelheid asielhonden die in Dogs voorbij komt ook een optie op een andere conclusie rechtvaardigt.

    • Dominique van Varsseveld