‘Een goede foto zet je brein in beweging’

Een blik op de inzendingen van november met als thema ‘Oud’, door Lis Leijser.

Maastricht Patrick Dreuning

Lis Leijser had al een heel leven van werken en studeren achter de rug, toen ze dacht: wat zou ik nou echt nog eens willen gaan doen? Het werd een terugkeer naar een oude liefde: fotografie. En afgelopen zomer, begin zestig inmiddels, studeerde ze af aan de Fotoacademie. „Het was drie jaar hard werken, maar ik heb er zoveel geleerd!” Haar specialiteit: portretten. „Als je me met een camera voor een gebouw zet, gebeurt er niks. Zo saai. Ik wil mensen ontmoeten, verhalen horen.”

Met name ouderen hebben haar interesse. „Er wordt vaak zo negatief over gesproken. Ik wil ze juist op een positieve manier aandacht geven. Oud worden kan heel leuk zijn.” Zo maakte ze onder meer series over 90-plussers, over grootouders met hun kleinkinderen, over echtparen die langer dan 50 jaar samen zijn, over de vroegere hofdames van prinses Beatrix. En ook voor deze NRC fotowedstrijd heeft ze zelf foto’s ingestuurd. „Tuurlijk, dit vond ik te leuk om te laten liggen.”

Mijn ouders. Ireen Kerkman

Niet zomaar kiekjes

Oud is mooi. Novy van Haaften

Tussen de inzendingen zag Leijser sowieso erg veel goede foto’s. „Dat zijn niet zomaar kiekjes. Daar is echt emotie zichtbaar.” Zoals bij Mijn ouders, van Ireen Kerkman. „Een heel mooi, indringend beeld. Het lijkt wel niet-Nederlands, bijna Frans, zo met dat hoedje. Het lijkt ook wel jaren geleden. Waar wonen ze? Op een afgelegen boerderij? En zitten ze nog op een paard en wagen?”

Mooi vindt ze dat, als je jezelf bij een beeld dergelijke dingen kunt afvragen. „Dat is wat een goede foto met je doet, die zet je brein in beweging.” Dat gebeurde haar ook bij Oud is mooi, van Novy van Haaften. „Deze zal in Marokko genomen zijn. Een mooie compositie. Kijk hoe die man daar staat, zo tegen de eenvoud van die verweerde deur. Er zit kwetsbaarheid in, onzekerheid. Is hij eenzaam? En hij is vast niet gelukkig: z’n mondhoeken hangen naar beneden. En dan heeft hij ook nog rode tenen. Intrigerend.”

Edward Hopper

Getroffen werd ze ook door Maastricht, van Patrick Dreuning. „Dit heeft de sfeer van de Amerikaanse schilder Edward Hopper. Dat licht, die verstilling. Hier kun je veel bij fantaseren. Maar je ziet gewoon aan die mensen, aan de manier waarop ze bewegen, zo gelijktijdig, dat ze al heel lang samen zijn. Dit doen ze waarschijnlijk dagelijks. Ontroerend.”

The Gym, Chernobyl. Valerie van Akkerveeken

Maar je hoeft natuurlijk niet altijd mensen in beeld te zien om het thema ‘oud’ vast te leggen. Als de associatie er maar is. Zoals bij The Gym, Chernobyl, van Valerie van Akkerveeken. „Dit is misschien wel de mooiste inzending die ik tot nu toe heb gezien. Hier zit zoveel in. Die uitstraling, die vale kleuren, het licht. Die kapotte eenzame bok. En moet je de vloer zien. Het verval straalt er vanaf. Deze plek heeft een hele geschiedenis, dat voel je. Als je dit ziet weet je: dit is ouder dan oud.”

Ze wil maar zeggen: ouder worden kan heel interessant zijn. Zelf heeft ze er in ieder geval geen enkele moeite mee. „Totaal niet! Ik ben net weer lekker bezig met fotografie. Ik krijg er zoveel energie van. Het is helemaal mijn ding. Ik ga ermee door till I drop!”

Inzenden en stemmen kan tot 30 november 17:00 uur op nrc.nl/fotowedstrijd.

    • Jos Jägers