Opinie

    • Arjen Fortuin

Ploetertelevisie met goede bedoelingen

Zap

Filemon Wesselink en Sahil Amar Aïssa (BNNVARA)

Op papier zag het eruit als een mooi een-tweetje, dinsdagavond. Voor de oudere ernstkijker had NPO 2 op prime time de IDFA-documentaire Bellingcat – Truth in a Post-Truth Worldte zien, over het collectief dat vooral grote bekendheid kreeg door hun onderzoek naar de ramp met MH17 – een film tjokvol informatie over waarheidsvinding en misleiding; een stoomcursus mediawijsheid.

Maar met oude vertelvormen als een documentaire bereik je de millennial niet die NPO 3 hoopt te lokken; dus besloot BNNVARA om de hoognodige informatie over de ‘valkuilen en kansen van de online wereld’ te gieten in de vorm van De mediawijsheidtest. Infotainment in de strikte zin van het woord, televisie zwanger van de goede bedoelingen. Je zou er graag heel enthousiast over zijn.

Helaas: het werd ploetertelevisie. Dat begon al toen presentatoren Filemon Wesselink en Sahil Amar Aïssa naar het podium liepen. Iedereen in het publiek zat over zijn telefoon gebogen – je stelt je voor hoe dat al vergaderend is besloten en hoe de floormanager („we hebben iets leuks bedacht”) het vooraf nog even met de zaal heeft geoefend.

Iedereen deed enorm zijn best. Wesselink (39) – voor een ex-jongere nog best fris en fruitig – is een ontspannen gastheer. Sidekick Aïssa (26) bewoog zich soepel door het publiek en schakelde knap van speels naar ernstig. Zeven hoofdzakelijk om hun online bestaan bekende mediapersoonlijkheden zaten klaar om 25 vragen te beantwoorden, de zaal deed mee en wie tijdig de NPO 3 App wist binnen te halen, kon ook thuis meespelen en een wifi-vrij vakantieweekend winnen.

De in de vragen verpakte informatie verdrukte het entertainment. Zo werd De mediawijsheidtest traag en gehaast tegelijk. Het kost veel tijd, vijfentwintig meerkeuzevragen doornemen. Ze vormden een blok aan het been van Wesselink, die soms probeerde de boel wakker te schudden. „Voel je je dan geen hoer?” hield hij schaatsster Irene Schouten voor, die doorlopend foto’s post van zichzelf in de sportschool, die ook haar sponsor is. Nee hoor, verzekerde Schouten, ze werd ervoor betaald. Dat klonk nog steeds een beetje als prostitutie, maar Wesselink moest het laten lopen. Er wachtte een volgende vraag.

Iets dergelijks gebeurde toen hij de jonge realitygod Koen Kardashian (Van Dijk in de files van de burgerlijke stand) vroeg of deze zich verantwoordelijk voelde voor het voorbeeld dat hij aan zijn jonge volgers gaf. Nee hoor, luidde het antwoord. Even eerder had de ster het over een aanpassing van zijn neus gehad in het kader van het ‘zetten van de puntjes op de i’ (ik moet dan aan pukkeltjes denken). Is dat een goed voorbeeld? Ook voor die vraag was geen tijd. Overigens bleek Kardashian een geval van all this and brains too – hij maakte de test het beste van de beroemdheden.

De vragen bleken vooral een kwestie van mediakennis. De mediawijsheid die de avond opleverde, paste op één notitieblaadje. Vrees in the internet of things vooral uw stofzuigrobot (en niet het broodrooster) als datalek, ga nu echt een wachtwoordmanager gebruiken, open alleen apps uit de appstore en zorg ervoor dat u bij sexting-foto’s altijd uw hoofd buiten beeld houdt.

Die laatste tip had De mediawijsheidtest geleend van Spuiten en slikken, een programma waar ik dinsdagavond per testvraag meer heimwee naar kreeg. Om de brutaliteit en de van het scherm spattende lol waarmee daar tv werd gemaakt. De erfgenamen van het oude BNN moeten zichzelf weer een beetje ontbraven.

    • Arjen Fortuin