Recensie

Hoge bomen hakken

Spelletjes

In de aanloop naar Sinterklaas speelt Lucas Brouwers spelletjes. Vandaag: strategiespel Photosynthesis, waarin hoge bomen de meeste punten vangen. Maar wanneer moet je ze omhakken?

Op tafel is een bos gegroeid. Machtige eiken staan tussen hoge dennen en esdoorns. Alleen de lindes blijven achter. Ze zijn weggekwijnd in de schaduwen van de reuzen om hen heen.

We spelen Photosynthesis, een prachtig bordspel voor maximaal vier spelers. Écht prachtig. De warme kleuren en fijne illustraties ademen de sfeer van een bos uit een kinderboek.

Maar als je eenmaal aan het spelen bent, is dat lieflijke gevoel snel verdwenen. Photosynthesis blijkt een listig positiespel waarin spelers het meeste zonlicht proberen op te vangen voor hun eigen bomensoort. In dit bos kan er maar één boom winnen.

Bij aanvang ligt er een lege vlakte voor ons. Iedere speler plant om te beginnen twee zaailingen. Eenmaal geplante bomen kunnen niet meer worden verplaatst (het blijven bomen). De zon beweegt gelukkig wel: elke ronde draait de zon een zesde slag rond het bord.

Bomen die in het zonlicht staan scoren lichtpunten. Met die punten kun je bomen laten groeien of nieuwe zaadjes laten ontkiemen. Maar: bomen werpen ook schaduwen over het bord. En hoe groter de boom, hoe langer de schaduw. Bomen die in de schaduw staan, scoren niets. En wreed genoeg moet je de grootste bomen omhakken om te winnen. Hoe meer hoe beter. Een modern sprookje!

Zie daar, dat is Photosynthesis in een notendop. Nadenken en vooruitkijken loont. Je weet immers precies wanneer en waar de zon straks staat. Strategen laten hun bomen op slimme momenten groeien en onthouden hun tegenstanders daarmee van lichtpunten. Het moeilijkste is: wanneer zet je de bijl erin?

Bomen laten groeien voelt het fijnst. Je invloed op het bord wordt zichtbaar. Én je vergroot je lichtinkomsten voor de volgende ronde. Maar uiteindelijk moeten er rücksichtslos punten worden gescoord. De allergrootste bomen moeten om. „Ze voltooien hun levenscyclus”, volgens de handleiding. Wij denken: deze kartonnen bomen gaan eraan. Het voelt dubbel: punten zijn fijn, maar hoge bomen vangen óók veel licht.

Wat is de beste strategie? Die hebben we na één potje niet ontdekt. Bomen aan de rand van het woud staan vaak in het licht, maar leveren aan het einde van het spel minder punten op. De plekjes in het schaduwrijke midden zijn juist meer punten waard.

Dat leverde de eerste keer verrassend verschillende strategieën: de dennen en lindes stonden aan de rand van het bord licht te slurpen. De esdoorns namen het zuidelijke kwadrant volledig over. Soms baadden die esdoorns in een weelde van licht, soms was het donker.

En de speler met de lindes ging voor de zwermtactiek: veel kleine boompjes planten en hopen dat ze samen genoeg licht pakken.

Zoveel bomenpracht nodigt uit tot filosoferen: welke boodschap heeft Photosynthesis over de natuur? Over het leven? En dat er het héle spel lang een mooi bos groeit, en dat vlak voor het einde ineens alle hoge bomen neergaan om punten binnen te harken. Wat zegt dat over ons?

    • Lucas Brouwers