Recensie

Door Netflixserie Wanderlust ga je over je eigen relatie nadenken

Wanderlust, nu op Netflix, laat de liefdesperikelen van familie Richards zien. Een verfrissend gebrek aan moraal kenmerkt de serie.

Psychotherapeute Joy Richards en leraar Alan zijn al lang getrouwd. Ze hebben drie volwassen kinderen, een tiener en twee twintigers. Om de sleur die in hun huwelijk is geslopen tegen te gaan, besluit het stel dat het toegestaan is om anderen te daten. Juist omdat hun band zo sterk is, zou dat moeten lukken. Dat de praktijk lastiger is, laat toneelschrijver Nick Payne in zes genuanceerde afleveringen zien in de door hem geschreven serie Wanderlust. Deze BBC-productie is te zien op Netflix. De hoofdrollen worden gespeeld door Toni Collette en Steven Mackintosh, beiden geweldige karakteracteurs die wel raad weten met hun complexe rollen.

Joy date meerdere mannen, Alan houdt het bij zijn jongere collega Claire, die op dezelfde school werkt. Eerst is het nog nieuw, spannend en opwindend, later blijkt het gecompliceerder dan gewenst. Dat heeft ook te maken met een aanrijding waar Joy bij betrokken was, een ongeluk dat zowel fysiek als mentaal schade heeft achtergelaten. Wanderlust laat daarnaast de liefdesperikelen zien van hun kinderen, waarbij het puberzoon Tom (Joe Hurst) is die zorgt voor ‘comic relief’. Hij is verliefd op een onbereikbaar meisje en wil met zijn beste vriendin oefenen hoe je moet zoenen. En laat die vriendin nou net een oogje op hem hebben. Het klinkt als een highschoolkomedie maar de levensechte dialogen van Payne en het spel van Hurst zorgen voor verdieping die uiteindelijk tot ontroering leidt. Dochter Naomi krijgt gevoelens voor de oudere buurvrouw die net haar man heeft gedumpt, terwijl oudste dochter Laura iets krijgt met een van Joys patiënten.

Wanderlust focust vooral op Joy, een relatietherapeute die zelf ook in therapie is. Dat gegeven levert een van de beste episodes op als zij in aflevering vijf langsgaat bij haar psychoanalyticus (Sophie Okonedo). Hun diepgravende sessie beslaat vrijwel de gehele aflevering en zorgt voor een diep zelfinzicht bij Joy.

Het goede van Wanderlust, naast de sterke dialogen en het fraaie spel, is het verfrissende gebrek aan moraal dat de serie kenmerkt. Als er al iemand veroordeeld wordt, zijn het de benepen buurtgenoten die bij voorbaat het idee van een open huwelijk afwijzen.

Te midden van alle nieuwe Netlixseries dreigt het bitterzoete en gelaagde Wanderlust wat onder gesneeuwd te raken en dat is doodzonde. Ook fijn: omdat het maar zes afleveringen betreft, zakt de serie - op de relatief zwakke vierde aflevering na - nauwelijks in. Dat je na het kijken nog lang nadenkt over de familie Richards én je eigen relatie is een grote verdienste.

    • André Waardenburg