Recensie

Terug naar juf Kiet

Documentaire In ‘Jij bent mijn vriend’ wordt een oude bekende gevolgd: de zachtaardige Branche uit ‘De kinderen van juf Kiet’. De nieuwe film is een argument voor het kinderpardon, maar wel genuanceerd.

Branche Jovanovski in ‘Jij bent mijn vriend’.

Vóór juf Ank was er juf Kiet: De kinderen van juf Kiet was in 2016 een internationale verrassingshit. Als in de fameuze Franse documentaire Être et avoir filmde het echtpaar Lataster een jaar een klas: de schakelklas van basisschool het Palet waar buitenlandse kinderen Nederlands leren onder de wijze, ferme leiding van juf Kiet.

Jij bent mij vriend, een soort spin-off, zoomt in op een oude bekende. Branche Jovanovski uit Macedonië had eerder een bijrol als zachtmoedige allemansvriend. Hier verschijnt hij op zijn eerste dag huilend van paniek in juf Kiets klas. Zijn de traantjes gedroogd, dan kijkt hij al snel steels om zich heen op zoek naar vriendjes. Die vindt hij eerst in de Syrische Ayham, tot diens familie vertrekt. „Voor alles wat je loslaat komt iets nieuws”, troost juf Kiet. Dat klopt meestal voor Branche, maar hoe vergaat het hem straks in de Nederlandse klas van meester Wout?

Voelde De kinderen van juf Kiet extra actueel door de dehumanisering van asielzoekers tijdens de vluchtelingencrisis, zo kan je Jij bent mijn vriend als argument zien in het debat over een kinderpardon. Maar geen eenduidig argument: de sociale, zachtaardige Branche gun je het beste, maar hij aardt overal. Het is een prettig weerzien – op kinderen raak je nooit uitgekeken – zonder de surprise en emotionele impact van De kinderen van juf Kiet.

    • Coen van Zwol