Recensie

Te weinig focus bij Anderson .Paak

Anderson .Paak’s carrière kreeg in 2015 een boost door zijn zes bijdragen aan Compton, het derde album van Dr. Dre. Het is ook diezelfde legende die Oxnard produceert, het nieuwe album dat .Paak tot ster moet katapulteren.

Hij maakte furore met de nasale en rasperige zang op uptempo funk en zwoele soulbeats van zijn album Malibu. Oxnard klinkt daarentegen bombastisch, met overgeproduceerde beats waarin zijn dunne stem verdrinkt. Door het minder organische geluid glijdt hij soms pijnlijk uit. Zeker als hij een Jamaicaans accent opzet (in ‘Left to Right’) of een nummer maakt over orale seks in de auto (‘Headlow’).

Dat wil niet zeggen dat .Paak nergens een hoog niveau haalt. Op de nummers met Kendrick Lamar, Snoop Dogg, Pusha T en Q-Tip steekt hij juist in bloedvorm en komt zijn swingende disco- en g-funk-kant tot volle glorie. Oxnard is niet slecht, maar zowel meester als leerling willen teveel en klinken daardoor niet helemaal gefocust.

    • Bowie van Loon