Offer

is visser en doet verslag vanaf de waterkant. Deel 6: De charme van niet-vangen

‘Hola amigo!Voy a comer una tapita!” Lachend zwaait Alonso naar me. Gestoken in ’n strak duikpak, in de hand een blinkend speerpistool, daalt hij af in de oceaan. De zon staat hoog en de golven slaan stuk op de kliffen.

Sinds ik vis is mijn planeet flink gekrompen. Alleen eilanden of landen met een kustlijn zie ik nog staan op de kaart. De rest is verdwenen. Mali, Oostenrijk, Tsjaad, Paraguay, prachtige gebieden, rijke geschiedenis, maar nee, sorry, geen zee. Mij niet gezien.

Maar Alonso dus. Ken ’m net een paar dagen. Geboren en getogen op de zwarte, vulkanische grond van Lanzarote, pal achter de woeste baren. Zijn vader viste, zijn opa viste, en hij vist dus ook. Liefst vanaf de rotsen, net als ik. Maar gisteren klaagde hij dat de vis al dagen niet meer bijt.

Ik mag Alonso graag, guitig smoelwerk, blufpraatjes, maar toen ik zonet mijn duim naar ’m opstak, voelde ik ’n steek. Een vage mengeling van dedain en verdriet. Hoe kan hij, erfgenaam van zo’n mooi, rijk vissersgeslacht, met ’n harpoen op pad gaan?!

Ik zeg het maar gewoon: speervissen is de geperverteerde versie van vissen. De ware visser duikt niet en draagt geen speer, al ving hij in geen tien jaar een gup. Speervissen is (naast netvissen) de goedkoopste, platste manier om aan vis te komen. Het is de kroket uit de muur. De wip op de Wallen. Je duikt naar de bodem, snuffelt wat rond tussen richels en planten, tot er een vis voor je neus zwemt, met zo’n argeloze blik van ‘wat kom jij hier doen, engerd?’, je richt de punt, vinger op de trekker en.. pang! Vanaf een halve meter spies je het beestje door het lijf. Hoera! Vis!

Wat is hier de lol? Wat is de kunst?

Zelfs een blinde mist niet.

Speervissen ontkleedt de visserij van alle mythologie en poëzie. Het ontheiligt het mystieke van het onzekere en verheerlijkt de banaliteit van de efficiency. De ware visser put zijn vreugde en geluk niet uit de bestemming, maar uit de reis.

Precies hierom ben ik ook niet zo dol op ‘fishfinders’. Die razend populaire hightechapparaatjes die de vis exact lokaliseren. Je ziet ze steeds vaker, ook op dit eiland, steevast geïnstalleerd op toeristenbootjes. Diepte, bodemreliëf, getijde, stroming, vissenscholen; alle geheimen keurig op een schermpje. Je laat het aas zakken en je hebt beet. Vissen voor imbecielen. Zij die niet snappen dat niet-vangen ook vissen is.

Zolang ik leef zal ik hengelen zonder machientje. Tot op een dag het noodlot op mijn deur klopt en ik vanaf een rots of kajak in de golven stort en naar de bodem zink. Kleine waterdiertjes zullen zich in m’n oogkassen nestelen terwijl zout en zand mijn schedel uitbleken tot een mooie, witte sculptuur. Vissen is een wederkerig offer.

    • Mohammed Benzakour