Recensie

McQueens heistfilm is feministisch en ambitieus

Misdaadfilm De weduwen van omgekomen criminelen raken tegen wil en dank betrokken bij de strijd tussen twee dubieuze groepen. De film laat iets te nadrukkelijk zien wat de pretenties van Steve McQueen (‘12 Years a Slave’) zijn.

Veronica (Viola Davis, links) en Belle (Cynthia Erivo) plannen met hun vriendinnen een kraak in ‘Widows’.

Een mislukte overval wordt doorsneden met veelzeggende beelden van de criminelen en hun echtgenotes, aan de vooravond van de fatale roof. De opening van Widows verklaart niet alleen de titel, maar legt efficiënt de verhouding tussen deze vrouwen en de mannen bloot. Zo introduceert de nieuwe film van Steve McQueen (12 Years a Slave, Shame) ook zijn subthema’s: het samenspel van ras en sekse, geweld tegen vrouwen, afhankelijkheid.

McQueen schreef samen met Gillian Flynn (Gone Girl, Sharp Objects) het scenario, dat gebaseerd is op de gelijknamige, door Lynda La Plante geschreven Britse televisieserie. Ze verplaatsen het verhaal naar de arme buurt Southside in Chicago. Hier vecht de racistische, corrupte Ierse familie Mulligan met de even dubieuze zwarte politicus Jamal Manning om de gunst van de kiezer. Een strijd waar de weduwen tegen wil en dank bij betrokken raken als blijkt dat bij de mislukte overval 2 miljoen dollar van Jamal in vlammen opging. Hij eist van Veronica (Viola Davis) binnen vier weken het geld terug.

Om aan die miljoenen te komen, wil Veronica het plan uitvoeren dat haar omgekomen man Harry (Liam Neeson) gedetailleerd uit de doeken doet in een nagelaten schrift: het roven van de kluis in het huis van Jack Mulligan (Colin Farrell). Daarbij krijgt de vinnige Veronica hulp van twee andere weduwen en een kinderoppas. Ze hebben niets gemeen, behalve hun financiële perikelen.

Widows is een heistfilm met vrouwen in de hoofdrol, net als het eerder dit jaar uitgebrachte Ocean’s 8. Beide maken een feministisch statement: in Widows het idee dat mannen niet geloven dat vrouwen de ‘ballen’ hebben überhaupt zo’n gewaagde en logistiek complexe overval uit te voeren.

Lees ook het interview met regisseur Steve McQueen over ‘Widows’

Dat leidt tot een ambitieuze genrefilm, al schemeren McQueens inhoudelijke pretenties soms wat al te zichtbaar door in het niet geheel waterdichte scenario. De statements over etniciteit, klassenverschillen, nepotisme, politiegeweld tegen zwarten en seksisme zijn iets te nadrukkelijk, de stijl ook. Zo filmt McQueen in één take een autorit van Mulligan en zijn assistent als ze van een arme buurt naar het appartement van Mulligan rijden. In plaats van hun gezicht zien we reflecties op het autoraam. Als ze bij Mulligan aankomen zwenkt de camera naar zijn peperdure penthouse. Punt op artistieke wijze gemaakt: rijkdom en armoede in dezelfde buurt in één shot gevangen. Het tekent Widows: goed dat McQueen het anders doet, maar soms forceert hij.

    • André Waardenburg