Opinie

    • Ellen Deckwitz

Initiatie

Zaterdagavond gaf mijn zus een dinertje en een van de aanwezigen had die middag voor een of ander medium verslag gedaan van de Sintintocht. Zodra hij de kamer binnenkwam, vlogen mijn neefjes (tien en bijna dertien) op hem af. „Was er veel bloed?” riep de oudste.

„Hoeveel gewonden?” riep de jongste.

„Niets van dat al”, zei de journalist, „het enige gewelddadige was hier en daar een goedbedoelde blokfluit.”

Mijn neefjes waren superteleurgesteld. Ze hadden op sensatie gehoopt. Voor hun generatie is de intocht spannend, vol onverwachte actie. Voor de mijne was het vooral een hele zaterdag stuiteren van de suikers. Die hele traditie eromheen was voor ons een noodzakelijk kwaad om zomaar, zonder er zelfs jarig of ziek voor te zijn, opeens een hele berg cadeautjes en snoepgoed te krijgen. Bovendien kwam het heerlijk avondje op exact het juiste moment. Begin december waren al mijn vriendjes en vriendinnetjes goed levensmoe van de winterdepressie en dankzij Sinterklaas hadden we genoeg speelgoed om onszelf tenminste tot maart dagelijks uit de put te takelen. Het ging ons alleen om de goodies en daar is niets mis mee. Het is al ellendig genoeg om een kind te zijn, daar mag je best wat cadeaus voor incasseren. De suffe liedjes nam je maar op de koop toe.

‘En toch”, zei de journalist nadat ik dit hele betoog had afgestoken, „zou ik het persoonlijk erg jammer vinden als dat hele Sinterklaasfeest verdwijnt. Natuurlijk”, vervolgde hij snel omdat mijn zus’ ogen vuur schoten, „is het zoals het nu is kwetsend voor diverse groepen mensen. Wat ik juist zo mooi vind is het moment wanneer je te horen krijgt dat Sinterklaas niet bestaat. Toen het mij overkwam dacht ik van ja, wow, eigenlijk heel logisch, dat er geen hoogbejaarde man op een knol over de daken struint. Het vormde het begin van voor mezelf denken.”

„Je bedoelt dus dat de ontdekking dat je ouders al die tijd tegen je logen een vorm van initiatie is?”

„In feite wel.”

Terwijl mijn zus het toetje serveerde, dacht ik: misschien is dat wel het enige echte nut van Sinterklaas. Dat je leert dat sommige zaken niet waar zijn. Het vormt een oefening in het loslaten van oude waarheden. Dat geldt, dacht ik sip, voor het huidige Sinterklaasfeest al helemaal. Met iedere intocht raken we ervan doordrongen dat er naast de Sint een heleboel andere dingen ook niet meer bestaan, waar we wel jarenlang in geloofden. Een gezellige samenleving bijvoorbeeld. En o ja, wederzijds respect. 

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz