Glenn Close als Joan Castleman in ‘The Wife’: „Joan is beslist een slachtoffer van haar tijd. Maar ook van haar karakter. Ze is introvert. Dat maakte haar voor mij zo interessant om te spelen.” Foto Graeme Hunter

‘Ik wilde de hele tijd roepen: ga bij hem weg!’

Glenn Close In ‘The Wife’ speelt Glenn Close de vrouw in de schaduw van een Nobelprijswinnaar als een tikkende tijdbom.

In The Wife speelt actrice Glenn Close ‘the wife’. Alsof Joan Castleman geen eigen naam heeft maar alleen een functie: echtgenote van de succesvolle schrijver Joe Castleman, die op het punt staat naar Stockholm af te reizen om de Nobelprijs voor literatuur in ontvangst te nemen.

Vorig jaar ging de film naar het gelijknamige boek van Meg Wolitzer in première op het Filmfestival van Toronto, waar we Close spraken over vrouwen die in de schaduw van mannen staan en de offers die ze zelf voor haar carrière bracht. Het verhaal van de film zit, net als het huwelijk van Joan en Joe, vol geheimen. We probeerden er netjes omheen te praten. Maar soms lukte dat niet helemaal. Net een beetje als de film eigenlijk, die al in de eerste scène weggeeft dat het huwelijk van die twee op een hoop liefde is gebaseerd. Maar ook op iets anders.

Geweldige seksscène aan het begin van de film. Twee mensen op leeftijd die de liefde bedrijven zie je sowieso niet zoveel in films, maar die blik van Joan…

„Zo van doe maar…”

Precies. En als ze dan daarna als twee kinderen op het bed staan te springen nadat ze het telefoontje over de Nobelprijs hebben gehad heeft ze weer zo’n blik.

„Fijn dat je dat hebt gezien. Voor mij waren dat meteen al sleutelmomenten. Joan is een tijdbom. Al duurt het voor Joe de hele film voordat het kwartje valt. Het geweldige van film vind ik de mogelijkheid van dit soort close-ups. Je kunt iets kleins spelen, of het niet spelen, maar je kunt met je gezicht iets uitdrukken wat alles zegt, zelfs als mensen het zich pas na afloop van de film herinneren.”

Hoe zit die relatie tussen Joan en Joe precies in elkaar?

„In de flashbacks zie je dat ze allebei een schrijverscarrière ambieerden. Maar je moet niet vergeten dat Joan opgroeide net vóór de tweede feministische golf. Carrière maken was voor haar niet vanzelfsprekend. Er waren een hoop ongeschreven regels voor vrouwen. Het is niet zo dat ze van iemand een feministisch handboek in de handen gedrukt kreeg. In tegendeel. Vrouwen, zeker van mijn generatie, hebben het denk ik maar voor lief genomen dat ze ondergeschikt waren aan de carrières van hun mannen. Ik heb bij het spelen van Joan ook sterk aan mijn eigen moeder moeten denken. Ze was haar hele leven dolverliefd op mijn vader, maar had zonder hem waarschijnlijk een veel bevredigender leven gehad, omdat ze haar eigen talenten had kunnen ontplooien.”

Uw eigen dochter, actrice Annie Starke, speelt in de film de jonge Joan, hoe was dat?

„We hadden weliswaar geen scènes samen, maar het voelde toch alsof we samen aan iets werkten. Joan brengt in de film vele offers voor haar gezin. Een van de dingen waar je als werkende moeder last van hebt, is de gedachte dat je niet genoeg tijd met je kinderen hebt doorgebracht. Daarom was dit zo bijzonder om te doen.”

Lees hier de recensie van ‘The Wife’

Is Joan het slachtoffer van de tijd waarin ze is opgegroeid of is het ook nog iets anders?

„Ze is beslist een slachtoffer van haar tijd. Maar ook van haar karakter. Ze is introvert. Dat maakte haar voor mij zo interessant om te spelen. Het enige wat ze wil is schrijven. Zelfs als ze daarvoor in de schaduw van iemand anders moet staan.

„Ik denk dat het voor mannen – zeker van mijn generatie, maar ik zie het ook bij jongere mannen – heel lastig is om samen te leven met een succesvolle vrouw. Zeker als ze hetzelfde beroep uitoefenen. Eerlijk gezegd geloof ik dat het voor veel mannen al een probleem is als hun vrouw meer geld verdient dan hij. Ook vandaag de dag hoef je maar naar de loonkloof te kijken om te zien hoe sterk dat doorwerkt.”

Lees ook het achtergrondartikel De heldin van 2018 is een onderdrukte schrijfster

Kon u al haar keuzes begrijpen?

„Ik vroeg me de hele tijd af waarom ze bij hem bleef. Mijn eerste reactie als vrouw was steeds: verlaat hem. Ik wilde het haar wel toeschreeuwen. Maar het leven is niet zo eenvoudig. Zij heeft het evenzeer laten gebeuren als hij het heeft laten gebeuren. Als ik dat probleem niet op kon lossen, dan kon ik de rol niet spelen.”

Wat was het dan? Liefde?

„Ik denk niet dat het alleen liefde was. Dat is best een ontmoedigende gedachte.”

    • Dana Linssen