Dit is de grens. Ik wíl geen oogkleppen op kantoor

Japke-d. vraagt door Heb je oordoppen en oogkleppen nodig om je op kantoor te kunnen concentreren? Dat is het failliet van de kantoortuin, vindt . “Een capitulatie, een nederlaag. Hier trek ik de grens.”

Illustratie Tomas Schats

O jongens, ik word zo vrolijk van jullie op Twitter, Facebook en LinkedIn. De reacties die ik daar krijg doen me vaak schaterlachen, meehuilen of meegriezelen met al het kantoorleed dat jullie dagelijks meemaken. Maar er zijn ook reacties die nadreunen.

Dat gebeurde met een tweet die Marco Frissen me op 18 oktober stuurde, waarin hij me de nieuwste oplossing tegen te veel prikkels in de open kantoortuin liet zien: oogkleppen waarmee je je volledig kan afsluiten.

Het is een hoofdband met koptelefoons erin, ontworpen door Panasonic, die niet alleen je oren bedekt, maar ook naar voren uitsteekt en je ogen afschermt. Inderdaad: oogkleppen. Ze noemen het de ‘Wear Space’.

Aanvankelijk moest ik lachen om de foto van een man die de kleppen draagt, maar een seconde later zakte de moed me in de schoenen. Want eigenlijk keek ik naar een zombie zonder identiteit, zak over je kop en werken maar. In de legbatterij. Ik was niet de enige die dat voelde.

„Ik heb gehoord dat ze er haverzakken aan gaan koppelen”, reageerde een twitteraar. „Ideaal voor de intensieve menshouderij”, schreef een ander. „Op welk punt geven we het op”, schreef website Techcrunch, „en geven we toe dat we in precies dezelfde dystopische nachtmerrie leven als waar speculatieve fictie ons voor waarschuwde?”

Ik ging op zoek naar de ontwerper van de kleppen en kwam uit in Japan, het land waar ze mensen ook als makke schapen de metro in proppen. Ik mailde met Akihiro Adachi van de afdeling ‘Future Life Factory’, die de kleppen bedacht. Ze wonnen er zelfs een prijs mee, de ‘Red Dot Design Award’ van 2017.

Waar komt dit ontwerp vandaan? Werden jullie gek op kantoor?

„Nee, niet gek, maar we werken hier inderdaad in een open kantoortuin. Het voordeel is dat de communicatie met collega’s wordt aangemoedigd, maar als je écht iets binnen een uur gedaan moet krijgen, heb je soms last van gepraat en het oogcontact met collega’s. Wij vonden het dan altijd gek om ergens anders te gaan zitten, waar je je wél kan concentreren. Dus bedachten we deze ‘gepersonaliseerde ruimte’, die je makkelijk kunt opzetten.”

Hoe reageerden jullie collega’s toen ze de kleppen voor het eerst zagen?

„Aanvankelijk verbaasd, maar ze merkten al snel dat ze heel effectief zijn. We kregen ook veel mails van buiten Japan. Eentje kwam van een professor die onderzoekt of open kantoortuinen voor een daling in de productiviteit zorgen. Misschien neemt wereldwijd het aantal mensen dat zijn twijfels heeft over de open kantoortuin wel toe.”

Je bent net een zombie, met die kleppen.

„Op het eerste oog lijkt het inderdaad wat onmenselijk. Maar we hebben ze niet ontworpen om mensen aan hun bureau te binden, maar om hen beter te laten concentreren en te behoeden voor fouten. We denken ook dat mensen met autisme er veel baat bij kunnen hebben.”

Het ziet er niet echt sociaal uit.

„Dat is een ander effect van de Wear Space. Het laat zien: ik heb nu even geen tijd om met je te praten, later wel. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat mensen dit de hele dag dragen.”

Moeten we niet gewoon stoppen met de kantoortuin, in plaats van oogkleppen dragen?

„Niet elke werkgever kan het zich financieel veroorloven om iedereen een eigen ruimte te geven. In dat geval is dit een goed alternatief.”

Misschien komen de oogkleppen ooit naar Europa, mailt Adachi verder, maar eerst is Japan aan de beurt. Als ze voldoende fondsen werven om de kleppen in productie te nemen, dan zouden de eerste exemplaren in augustus 2019 in Japan verkocht kunnen worden. Is er voldoende vraag naar, dan kunnen ze wellicht ook naar Europa.

Publicist Jan Kuitenbrouwer twitterde dat nu „het wachten is op de eerste werkgever die de oogkleppen verbiedt óf verplicht stelt. Moeilijk te zeggen wat erger is.”

Een andere twitteraar schreef me dat op zijn werk allang standaard bij elke flexplek een koptelefoon én een busje schoonmaakmiddel geleverd worden. Daar konden deze oogkleppen nog wel bij.

Ik word er zelf steeds moedelozer van. En boos. Is dit hoe werkgevers ons het liefste zien? Als blind- en doofgemaakte robots die het maar zelf moeten uitzoeken in de kantoorjungle en wel oogkleppen móéten dragen om überhaupt onze ‘targets’ te halen?

Als dát is wat we willen op kantoor, laat mij er dan buiten. Hier trek ik de grens. Want ik vind oogkleppen geen oplossing, maar een monster, een nederlaag, een capitulatie – het failliet van de kantoortuin.

Word wakker lieve mensen, voor het te laat is.

Jeuktweets van de week