Recensie

Dapper debuut over tederheid

Docufictie De film ‘Touch Me Not’ verkent lichamelijkheid, tederheid en seksualiteit op een opmerkelijke manier. Debuterend regisseur Adina Pintilie stelt met haar film belangrijke vragen.

‘Touch Me Not’ toont op expliciete, maar altijd gestileerde manieren lichamelijkheid, tederheid en seksualiteit.

Moet een film die over moed en controleverlies gaat, zelf ook de durf hebben om af en toe de touwtjes te laten vieren? Dat is de voornaamste vraag die overblijft na het zien van Touch Me Not van de Roemeense Adina Pintilie.

Het is een van de opmerkelijkste en dapperste debuten van dit jaar en werd daar dan ook voor onderscheiden met een Gouden Beer tijdens het Filmfestival Berlijn. Er waren wat critici gechoqueerd, met name Peter Bradshaw van The Guardian, die nogal nuffig de vaak expliciete, maar altijd gestileerde manieren afwees waarop de film lichamelijkheid, tederheid en seksualiteit toont. Daar kun je van houden of niet, maar het is wel precies wat de film verkent in geënsceneerde ontmoetingen tussen onder andere Laura, een vrouw van middelbare leeftijd met intimiteitsproblemen, een trans-sekstherapeut, een man met spinale musculaire atrofie, een man met alopecia universalis.

De filmmaker zelf is een personage. Je ziet Pintilie geregeld ernstig in de camera staren. Dat creëert veel afstandelijkheid, alsof niet alleen Laura (een personificatie van Pintilies moeder? Haar angstbeeld?) zegt: raak me niet aan, maar alsof de film zelf ook niet aangeraakt mag worden. Terwijl er zoveel in zit wat de toeschouwer kan beroeren. De vragen die Touch Me Not oproept over de helende kracht van de aanraking in hyperseksuele tijden zijn hoogst noodzakelijk.

    • Dana Linssen