Albumoverzicht: Prodigy is hels, Mumford vooral kitsch

Albumoverzicht

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week: Mumford & Sons, The Prodigy, Anderson .Paak en Teodor Currentzis.

  • ●●●●●

    The Prodigy: No Tourists

    The ProdigyDance: Voor emotionele nuance of diepe baspartijen luister je niet naar The Prodigy. Hoofdman Liam Howlett heeft het lage deel van het klankpalet uitgeschakeld, zodat zijn elektronica nog uitsluitend overstuurd gehamer, schrille akkoorden en manisch geratel uitspuugt. Die ingrediënten plakt hij vervolgens achter elkaar tot duivels snelle danstracks. Dat The Prodigy dit soort muziek al bijna dertig jaar voortbrengt, en er zeven albums mee vulde, doet niet af aan het enthousiasme waarmee Howlett en zijn twee trawanten, Maxim en Keith Flint, steeds weer zoeken naar het juiste benenbrekende ritme van over elkaar struikelende drumbeats, en een melodie van schelle zangstemmen, als elektronische speed metal. Howlett zorgt voor aantrekkelijke wendingen en overgangen, die het moordende tempo nog af en toe verlichting geven. ‘Fight Fire With Fire”, opgenomen met de New Yorkse groep Ho99o9, is een krachttoer: helser en gemener is menselijkerwijs nauwelijks mogelijk. Hester Carvalho

  • ●●●●

    MusicAeterna o.l.v. Teodor Currentzis: Gustav Mahler, Symphony No. 6

    Gustav Mahler, Symphony No. 6Klassiek: Dirigent Teodor Currentzis en zijn Russische orkest MusicAeterna doen niet aan braaf musiceren. Wie eerdere opnames van Mozarts Don Giovanni, Stravinsky’s Sacre of Tsjaikovski’s Zesde symfonie hoorde, weet hoe de nieuwlichters uit Perm de grote meesters genadeloos onderwerpen aan het fileermes. Muffe uitvoeringsconventies worden zonder pardon weggesneden, in de schone noten steevast de extremen opgezocht. Musiceren als hercomponeren. Ook op MusicAeterna’s eerste Mahler-cd (Zesde symfonie) staan de contrasten op scherp. Stoempende contrabassen en schroeiende violen openen het eerste deel als met een vuistslag. Verbeten militant. Een kleine drie minuten later krijgt het ‘Schwungvol’-thema lekker wufte fraseringen aangemeten.

    De klankvorming is om door een ringetje te halen. Hoor de met dons gevoerde strijkers in het Andante of de hallucinante koebel-mixturen in de hoekdelen. Onder Currentzis transformeren Mahlers alpenweiden tot een magisch Russisch sprookjesbos. Joep Christenhusz

  • ●●●●●

    Mumford & Sons: Delta

    Mumford & SonsPop: Het vierde album Delta van de tot stadionattractie gepromoveerde folkgroep Mumford & Sons laat een band horen die naarstig op zoek is naar de vervoering en het onontkoombare van meeslepende muziek. Grote onderwerpen (dood, doem, drugs en depressie) geven zanger Marcus Mumford een robuust handvat om uit te kijken naar het lichtbaken dat hem uit de duisternis moet leiden. De banjo is terug in het instrumentarium, maar onder de hoede van Adele-producer Paul Epworth is Delta vooral een omstandig geproduceerd werkstuk met een elektronische onderlaag geworden. Néé, zou zelfs de meest verstokte Mumford-fan geroepen hebben, asjeblieft geen hiphop-invloeden! Ze zijn er, in de kermiskitschmuziek van ‘Rose of Sharon’ met ingeblikte handklappen en autotune bij een tekst over eeuwige liefde. Ze doen regelmatig hun best om mooi klein te klinken als in debuuthit ‘Little Lion Man’. Maar op de achtergrond loert de megaproductie, die Delta bijna onverteerbaar maakt. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Anderson .Paak: Oxnard

    Anderson .PaakHiphop: Anderson .Paak’s carrière kreeg in 2015 een boost door zijn zes bijdragen aan Compton, het derde album van Dr. Dre. Het is ook diezelfde legende die Oxnard produceert, het nieuwe album dat .Paak tot ster moet katapulteren.

    Hij maakte furore met de nasale en rasperige zang op uptempo funk en zwoele soulbeats van zijn album Malibu. Oxnard klinkt daarentegen bombastisch, met overgeproduceerde beats waarin zijn dunne stem verdrinkt. Door het minder organische geluid glijdt hij soms pijnlijk uit. Zeker als hij een Jamaicaans accent opzet (in ‘Left to Right’) of een nummer maakt over orale seks in de auto (‘Headlow’).

    Dat wil niet zeggen dat .Paak nergens een hoog niveau haalt. Op de nummers met Kendrick Lamar, Snoop Dogg, Pusha T en Q-Tip steekt hij juist in bloedvorm en komt zijn swingende disco- en g-funk-kant tot volle glorie. Oxnard is niet slecht, maar zowel meester als leerling willen teveel en klinken daardoor niet helemaal gefocust. Bowie van Loon