Opinie

    • Hugo Camps

Tussendoorbeker

De heropstanding van Oranje is snel gegaan. Van werkvoetbal naar oude elegantie. Het doet er al niet meer toe of Oranje vrijdagavond van wereldkampioen Frankrijk zou winnen. De afrekening gebeurt niet meer wedstrijd per wedstrijd, cultuur is in de plaats gekomen van resultaten.

Het Oranjelegioen is geen makkelijk publiek. Verwaand en verwend door de rijke geschiedenis van het Nederlandse voetbal. Humeurig en kritisch op zijn Amsterdams. Ik moet altijd denken aan Henk Spaan, poëtische Oranjezeloot bij geboorte. Maar de dag dat hij uit zijn krammen schiet, beven de bossen van Zeist. Nederland is een extreem land in verhoudingen van haat en liefde. En geluk is een atoom: het verschijnt en verdwijnt bij de minste tegenwind.

Natuurlijk speelt Ronald Koeman een belangrijke rol in het reveil van het Nederlands elftal. Maar hij niet alleen. Belangrijker is de snelle volwassenheid van een paar goudhaantjes. Voorop Matthijs de Ligt en Frenkie de Jong en in hun spoor Memphis Depay, Donny van de Beek en de meest complete rechtsback Kenny Tete. Oranje kan de exponent van Ajax en PSV worden, van biljartvoetbal en labeur. De bezieling is alvast geïntroduceerd.

Nu blijf ik die hele Nations League een softenongedrocht vinden. Weer druipt het geld er vanaf en nationale competities komen bedrogen uit. Ik verlang terug naar een afgeslankt voetbalmodel: landstitel, beker, Champions League, af en toe een interland. Al de rest is commerciële vullis. Uitputtingsslag in de leegte. Het was leuk dat Oranje van Duitsland won, maar het was meer schijngeluk dan substantie. Niet het oude messengevecht, voetbal met de hoed achter in de nek. Het was nog net geen veteranenduel. Dat soort strikjes om de enkel heeft Oranje juist niet nodig. Het zijn wedstrijden voor crisisdagen of als het zomert. De reële kapitaalkracht van dit soort ontmoetingen is vrijwel nihil. Laat dan Ajax tegen Bayern aanrukken, dan gaat het tenminste nog om primitieve woede.

Zorgwekkender is dat De Ligt en Frenkie de Jong de Nederlandse competitie spoedig zullen verlaten. Zij zijn niet meer te houden voor Ajax. Al het hele jaar bivakkeren scouts van grote Europese clubs in de nabijheid van de twee supertalenten. Het zou zomaar kunnen dat ze straks in een packagedeal worden verkast. Uiteraard voor een astronomisch bedrag.

In de vorige eeuw zochten Gullit, Rijkaard en Van Basten elkaar ook op bij AC Milan. In het Nederlands elftal werden ze ‘de Milanisti’ genoemd met aparte status en een hoop privileges. Ze hebben het samen lang uitgehouden. De duo-transfer van Dennis Bergkamp en Wim Jonk naar Inter was dan weer geen succes. Karakteriële onverenigbaarheid gekoppeld aan een vormcrisis.

Het gebeurt niet zo vaak dat een club meerdere sterspelers in de aanbieding heeft. Wat Ajax betreft mogen we stilaan van een patent spreken. Hakim Ziyech wordt nu even in de collectieve adoratie vergeten, maar dat is de arrogantie van Amsterdam. Hij is bepalend voor de landstitel, meer dan Matthijs en Frenkie.

Er was ooit een invasie van Nederlandse voetballers in de Franse competitie. Met Richard Witschge en Johnny Rep als vaandeldragers. Ook Wim Kieft passeerde nog even in Bordeaux. Dus ja, er kleeft geschiedenis aan het duel Nederland-Frankrijk voor de kartonnen beker van de Nations League. Maar historisch? Historie is voor later, op een waardig toernooi.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps