Opinie

    • Christiaan Weijts

Potentieel gif

De glazen pui van de Polo Smak in Waddinxveen bestaat uit metershoge bierreclames. Zywiec, Tyskie, Lech… Jaja, lacht een man in trainingspak voor de ingang van die supermarkt, „wij Polen houden van bier. Maar dat verdienen we. Wij werken heel hard”.

Het verkiezingsseizoen is geopend. Bij de ChristenUnie ontdekten ze dat er een half miljoen Polen aankomen, vooral naar vanouds christelijk stemmende regionen als het Groene Hart. Een tweede multicultureel drama, noemde Gert-Jan Segers het bij EenVandaag. En in Elsevier: „Potentieel gif.”

Het verkiezingsseizoen is geopend. Bij de Partij van de Arbeid ontdekten ze dat burn-out volksziekte nummer één is, vooral onder arbeidende kiezers. Dus lanceerde de partij het actieplan ‘Voor een ontspannen samenleving’. Prioriteit: het recht op onbereikbaarheid. „Een avond ongestoord op de bank zitten zonder allerlei mailtjes en appjes van je baas”, aldus PvdA’er Gijs van Dijk.

Onderuithangen voor de tv is inderdaad een oer-Hollands mensenrecht, maar klaag dan niet dat de Polen, met hun legendarische werklust, intussen onze boontjes oogsten.

Het is intrigerend om die twee campagneballonnen naast elkaar in de ether te zien zweven. Bij die van de PvdA vraag je je af: moet de overheid nu in wétten gaan regelen wanneer iemand z’n uitknop indrukt? Is dit niet typisch iets voor bedrijven en personeel onderling?

Bij de CU-ballon vraag je je juist af waarom de markt zo veel macht kon krijgen over een typische overheidsaangelegenheid: het reguleren van arbeidsmigratie. Werkgevers en projectontwikkelaars timmeren onbekommerd wooncomplexen voor spotgoedkope arbeidskrachten, zonder zich te hoeven bekommeren om humaniteit, overlast of massaliteit.

In Bodegraven dreigde een ware „volksopstand”, zo wist Segers, omdat zijn „familie daar woont”. Lont in het kruitvat was het plan voor twee ‘Polenhotels’, goed voor bijna duizend arbeidsmigranten. Als je langs de beoogde locatie rijdt, begrijp je het wel. Een gloednieuw wijkje is er in aanbouw, naast een industrieterrein, maar mooi in het groen. Zonnepaneeltjes op de puntdaken. Daar zou ik ook geen hotel vol werkkrachten naast willen. Evenmin als een studentenhuis of een vakantiepark.

Woensdagavond besloot de gemeenteraad unaniem dat de besluitvorming over die hotels opnieuw moet. Verstandig: eerst een politiek plan, over schaalgrootte en maatschappelijke gevolgen, daarna pas kijken naar locaties.

Al is ook dat geen garantie voor ongestoorde bankavondjes. Het werkelijke potentiële gif is onze overtuiging overal recht op te hebben. We willen vliegvakanties zonder vliegvelden. Goedkope spekblokjes zonder megastallen. We willen niet in kassen werken, geen polenhotels, maar wel snoeppaprikaatjes voor een prikkie. Die Polen begrijpen tenminste dat je eerst hard gewerkt moet hebben, voor je met een biertje op de bank neerploft.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.
    • Christiaan Weijts