Recensie

Een bruut én grappig spel

Spelletjes

In de aanloop naar sinterklaas speelt Lucas Brouwers spelletjes. Vandaag: Arkham Horror, een spel met whiskey en tentakels.

Já hoor. Loop ik net een Azteekse tempel binnen, stort ik in een valkuil. De komende anderhalf uur kom ik de kuil ook niet meer uit. Het wordt druk. Er vallen slangenmonsters naar beneden. Mijn machete en ik hakken ze in mootjes. Dat gaat prima, tot ook de opperslang verschijnt. Ik kan nu alsnog proberen de kuil uit te krabbelen. Of ik kan een haast hopeloze poging doen dit oermonster te verslaan. Ik kijk mijn medespelers aan. Ik ga ervoor. Dit is míjn kuil.

Welkom in Arkham Horror, een coöperatief kaartspel waarin één tot vier spelers het samen opnemen tegen monsters, duivelsaanbidders en onnoembaar kwaad. De jaren 20-setting is geïnspireerd op de pulphorror van schrijver H.P. Lovecraft. Denk aan whiskey, tommyguns en tentakels. Een waarschuwing voor wie dat een interessante premisse vindt: Arkham Horror heeft mijn spellenkast compleet overgenomen.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Het begon allemaal met het basisspel waarin we een zombiecultus verjoegen in de Amerikaanse stad Arkham. Dat smaakte naar meer. Ik kocht een uitbreiding waarin we griezeldorp Dunwich bezochten. Nog een uitbreiding verder en we werden bijna waanzinnig in Parijs. Nu zijn we dus op expeditie in Mexico. Het ergste is: we zijn 400 euro verder en het einde komt nog niet in zicht.

Er liggen overal stapeltjes kaarten op tafel tijdens een potje Arkham. Er is een stapel met monsters en algehele misère (zoals die valkuil). Daarvan trek je aan het einde van elke beurt één kaart. Er is een stapel met snode plannen van de tegenstanders. Als je treuzelt met je onderzoek of queeste, zorgen deze kaarten voor extra narigheid.

En natuurlijk heeft elke speler haar of zijn eigen stapel kaarten. De samenstelling daarvan verzorg je zelf. Deze kaarten stellen de trukendoos van je karakter voor. FBI-agent Roland vecht met vuurwapenkaarten. En Agnes, een serveerster die stiekem tovenares is, gebruikt spreuken.

Arkham Horror is bruut en meedogenloos. De wereld is grauw en een scenario verliezen hoort erbij. Maar Arkham is óók slapstick. Serieus bedoelde kaarten zijn in sommige situaties onbedoeld hilarisch. Bijvoorbeeld als iemand naar een aanwijzing zoekt op de moordlocatie: „Hier, gebruik mijn encyclopedie!”

Arkham Horror is wat spellenmakers een ‘levend kaartspel’ noemen. Elke maand komt er een nieuw scenario uit. En die kopen we bij ons thuis dus allemaal. Is dat duur? Ja, ach, mijn Netflix-abonnement is ook een tientje per maand.

Arkham Horror bestaat twee jaar. Het aantal uitbreidingen is nu al intimiderend. Moet je hier wel aan beginnen? Ja, zeker als je houdt van samenwerken, nadenken en puzzelen. Je kan in ieder geval starten met het basisspel. Deze core set bevat drie introductiescenario’s en genoeg kaarten voor twee spelers.

Het incident in de slangenkuil is intussen uitgegroeid tot keukentafellegende. Door mijn geworstel met slangen hadden mijn medespelers hun handen vrij om een kostbaar kristallen artefact op te sporen en te stelen. Het is tijd om dieper de jungle in te trekken.

    • Lucas Brouwers