Recensie

Stotterende gitaren bij Parquet Courts

Recensie

Niet alleen enerverend, maar ook ironisch en onconventioneel was het concert van de Parquet Courts in Paradiso.

Parquet Courts Foto RTR

„Paradiso, wij waarderen dit!” Geen thank you’s of andere plichtplegingen kwamen er over de lippen van A. Savage, de bloedfanatieke zanger van Parquet Courts. Er werd stevig gesprongen en gedanst op de funky garagerock van de band uit New York. Door de wisselwerking met het publiek steeg het viertal boven zichzelf uit. Het projectiedoek toonde schaduwbeelden van het dynamische samenspel van muzikanten, die niet enkel voor de lol waren gekomen. Parquet Courts klonk boos, alert, levendig en onweerstaanbaar.

In hun eclecticisme is de band vergelijkbaar met The Clash uit de tijd van het album London Calling, met muziekstijlen als funk, rock, punk en new wave die naadloos op elkaar aansluiten. Alleen de reggae ontbreekt bij Parquet Courts. In plaats daarvan heeft de band het Afrikaans aandoende vermogen om gitaarpartijen te weven tot een kleurrijk tapijt van rondspringende noten. Bassist Sean Yeaton is letterlijk en figuurlijk de spil van de band; hij beweegt zijn hilarische pornosnor op de maat van soepele baspartijen.

Lees ook de recensie van het album Wide Awake: Parquet Courts gaat de dansvloer op

Het geheim van Parquet Courts veelzijdigheid ligt besloten in het nummer ‘Freebird II’ van het nieuwe album Wide Awake! Het knipoogt naar de pophistorie (‘Freebird’ van Lynyrd Skynyrd) maar trekt zich niks aan van conventies of innerlijke remmingen. In ‘Donuts Only’ bracht Savage een heftig protestparlando, ritmisch geschreeuwd op een jakkerend funkpunkritme. Tweede zanger/gitarist/toetsenman Austin Brown bracht rust in ‘Back To Earth’ met buitenaards toetsenspel en een lieve sixtiesmelodie. ‘Normalization’ klonk daarna als hardcorepunk, met een gejaagd ritme en een dosis noise als toetje.

Een enerverend concert voerde naar de ironische jamsessie van ‘One Man No City’, met een gestaag doordenderende ritmesectie en gitaren die stotterend zochten naar ruimte. Toen Austin Brown die strijd niet kon winnen, legde hij zijn gitaar lachend terzijde en blies ritmisch op een scheidsrechtersfluitje. Zo onconventioneel en toch superswingend was Parquet Courts.

    • Jan Vollaard