Opinie

    • Georgina Verbaan

Laconiekpaniek

Over op reis gaan wordt te simpel gedacht: Je pakt een koffer en stopt er spullen in. Daarna maak je de koffer dicht. Klaar. Zo doen mensen dat toch? Ik heb weleens iemand horen zeggen dat hij de avond voor vertrek pas inpakt. In een uurtje, ruim gerekend. Daarna legt hij de kleren die hij tijdens de reis zal dragen klaar, vist hij zijn paspoort uit een laatje waar hij het ook altijd weer in opbergt en gaat hij ontspannen.

Ontspannen is, naar ik meen, een rustgevende activiteit die weinig moeite kost en energie oplevert. Mensen doen het op vele manieren is mij opgevallen. Tekenen, lezen, staren, neuken, in bad liggen, tv kijken, iets maken, haken, in elkaar zetten of bereiden (denk aan: boten van luciferhoutjes, kasten, sjaals, kleding, poppenhuizen, kralenkettingen, taarten of ingewikkeld voedsel). Activiteiten die over het algemeen niet direct noodzakelijk zijn om in leven te blijven, zeg maar. (Psychopaten die met een betonboor in een van je slapen gedrukt eisen dat je binnen een uur een trui met een grijnzend paard erop breit hou je altijd, natuurlijk, maar dat zijn uitzonderingen).

Ik bezondig me ook weleens – kniftig – aan dergelijke bezigheden, maar meestal pas als ik eigenlijk iets zou moeten doen waar veel van afhangt, zoals mijn inkomsten. Maken deze mensen zich geen zorgen over hun bestemming? Waarom gaan ze ervan uit dat ze zullen vinden wat ze in eerste instantie verwacht hadden? Je stelt die verwachtingen toch op voorhand bij? Om teleurstelling te voorkomen? Misschien wil je wel niet midgetgolfen als je er eenmaal bent. Misschien wil je wel dood. Dat loopt meestal zo’n vaart niet, zou je zeggen, met zo’n plotse doodswens, maar als jij drie dagen zonder eten in de brandende hitte in een kale boom boven een kolkende rivier hangt waar opgezwollen koeien in voorbij drijven piep jij wel anders. Of niet dan?

Misschien wil je niet midgetgolfen als je er bent. Misschien wil je wel dood

Je vliegtuig kan neerstorten. Weet je hoe lang zoiets soms duurt? Dat zijn akelige minuten hoor. Zeker met een brandende motor. Met een beetje pech overleef je het ook nog. Dan ben je blij dat je een waterfilter en een warmtedeken in je broekzak gestoken hebt. Nee, dat zit niet lekker tijdens een lange vlucht, maar zielsalleen uitdrogen is een lang en naar proces. Vergeet ook diarreeremmers niet en trek iets roods aan, dan vinden ze je sneller. Ik kan me echt verbazen over de laconieke houding van sommige reizigers. Als je het op mijn manier doet valt alles mee. Tijdens de lokale vlucht die ik in Indonesië van punt A naar punt B nam (in een klein vliegtuig waar ik kon instappen zonder dat iemand mijn paspoort had willen zien, de literfles water in mijn handbagage geen enkel probleem bleek, er sigarettenrook uit de cockpit kwam en ik me niet aan de indruk kon onttrekken dat iemand een kip meegenomen had) heb ik maar drie keer gegild. Winst.

Thuiskomen was ook heerlijk. In de nacht voor mijn vlucht had ik het hele huis opgeruimd, schoongemaakt en ontdaan van zaken die een ander licht op mijn persoonlijkheid zouden werpen, mocht ik op reis sterven. Als je dan met je stomme zonnebril in een zinkgat stort breng je je laatste seconden tenminste niet in schaamte door.

    • Georgina Verbaan