Recensie

In dit universum wordt de emotie via de rede benaderd

Recensie

‘Over de natuur van de dingen’ is erg subtiel. Misschien wel té. Je slaat het stuk met compassie gade, maar blijft buitenstaander.

Lowie van Oers in Over de natuur van de dingen Foto Menno van der Meulen

In het begin is er niets. In het duister horen we de presentator van een nachtelijk radioprogramma, die een alledaags verhaal vertelt over een jongetje. Een collega onderbreekt haar om aan te kondigen dat er straks ‘contact’ met ‘de ruimte’ zal worden gemaakt. Ze klinken onthecht, deze stemmen in het donker, zoekend, hopend op een beller.

Het tasten in het duister waarmee Over de natuur van de dingen begint, fungeert als basisritme van de voorstelling. Theatermaker en auteur Lowie van Oers zet verschillende verhaallijnen naast elkaar en laat ze op wonderlijke, magisch-realistische manieren met elkaar botsen, als schepen in de nacht. Naast de radiomakers ontmoeten we een vader en een dochter die allebei op hun eigen manier dealen met het wegvallen van de moeder van het gezin, en ook een team astronauten dat in de ruimte een soort botanisch onderzoek doet. Allemaal lijken ze gegrepen door eenzelfde melancholie, een onbestemdheid, die ze steeds verder van de wereld en van elkaar af doet drijven. Tot er plotseling weer een moment van contact is – dat net zo plotseling weer wordt verbroken.

Lees hier de colum van Joyce Roodnat Zijn of niet zijn, het blijft de vraag

Het levert een voorstelling op die drijft op sfeer en op subtiele emotie. Misschien wel iets té subtiel. Over de natuur van de dingen, dat op de gelijknamige verhandeling van Epicurus is geïnspireerd, houdt een wat filosofisch-beschouwende afstand tot haar zoekende, sympathieke personages. We slaan hen met compassie gade, maar blijven buitenstaanders omdat we geen deelgenoot worden van hun binnenwereld.

Net als in de schitterende monoloog Turing, die hij ook met regisseur Suze Milius en scenograaf Dennis Vanderbroeck maakte, ontvouwt Van Oers in Over de natuur van de dingen een universum waarin emotie via de rede wordt benaderd. Door de meer verhalende vorm en de consequent volgehouden sfeer mist het stuk echter de boeiende onvoorspelbaarheid van de voorganger.

    • Marijn Lems