Recensie

Muse is veelzijdig mét humor

Wat verwacht je van een nieuw album van Muse? Een strak geregisseerd pandemonium met gitaren die vlijmscherpe solo’s afvuren, galmende uithalen van Matt Bellamy en een dreunende ritmesectie, wellicht. En wat krijg je op het achtste album Simulation Theory? Opnieuw een topzware combinatie, maar nu opgebouwd uit velerlei stijlen: dance, de suspense-strijkers uit filmmuziek, een enkele rocksolo en zware EDM-beats. Maar de motor is, verrassend genoeg, een luchtig soort humor. De vele overgangen in het nummer ‘Pressure’ bijvoorbeeld, worden vergezeld door vrolijke koortjes, een disco-ritme, pulserende noten en Bellamy’s falset-uithalen. Opening ‘Algorithm’ is een dreigend opgebouwde symfonie waarin de lagen elk een andere sfeer uitdragen. De precieze afwisseling van stijlen, ook binnen één nummer, maakt dit album veelzijdiger dan de voorgangers. De overdaad is hier aangenaam uitbundig.

    • Hester Carvalho