Brieven

Kruistocht tegen eiceldonatie is schadelijk

Foto ANP

Je vraagt je af wat ze bezielt, die drie emeriti, met hun kruistocht tegen eicel- en spermadonatie (Overheid, faciliteer niet, Brieven, 9/11). Eerder beweerden ze al dat het schadelijk zou zijn voor een kind om geboren te worden en op te groeien in een gezin waarin althans een van beide ouders niet hun verwekker is (Eiceldonatie is meer dan een organisatieprobleem, 19/10). Nu voegen ze daar nog aan toe dat ouders in dergelijke gezinnen hun kinderen „reduceren tot middel tegen kinderloosheid”. Het eerste is nepnieuws (zie: Golombok S. Current Opinion inPsychology, 2017), het tweede is ronduit grotesk. Alsof de kinderwens van biologische ouders door heel andere motieven gedreven zou zijn. Geen enkel kind wordt als doel in zichzelf verwekt en daar is niets ‘reducerends’ aan.

Overigens kregen wij naar aanleiding van onze eerdere bijdrage aan deze discussie (Donorconceptie is niet met adoptie vergelijkbaar, 29/10) brieven van ouders van via donorconceptie verwekte kinderen die zich in toenemende mate in de hoek gedrukt voelen. Eén van hen schrijft: „Steeds vaker bekruipt mij een schuldgevoel. Want hoeveel wij ook van onze kinderen houden en hoe vrolijk zij ook in het leven staan: in sommige standpunten klinkt door, dat zij maar beter nooit hadden kunnen bestaan.” En een ander: „Wat het allemaal teweegbrengt is de angst dat onze gelukkige kinderen het idee krijgen dat ze een probleem hebben dat wij hebben veroorzaakt, en dat we nu ook niet meer kunnen oplossen.” Kortom: onschuldig nepnieuws is het zeker niet.

en ,
ethici verbonden aan de Universiteit Maastricht
    • Guido de Wert
    • Wybo Dondorp